υπέρβαση του δυϊσμού

Ο μόνος διαχωρισμός
δεν είναι ανάμεσα
στο καλό και στο κακό
αλλά ανάμεσα
στο αληθές και
στο ψευδές.

.

Ποιός είμαι?

Το να γνωρίσω τον εαυτό μου έχει σαν κέντρο βάρους
την αλλαγή της εικόνας που έχω για τον εαυτό μου.

Είναι αδύνατον να γνωρίσω τον εαυτό μου αν εξακολουθώ
να τον αντιλαμβάνομαι με τον τρόπο που έχω μάθει,
αν εξακολουθώ να "είμαι" αυτός που έχω μάθει
ότι "είμαι", θεωρώντας ότι
η ταυτότητά μου είναι το άθροισμα
των επιρροών που έχω πάρει από την παιδεία μου,
την οικογένειά μου και την κοινωνία στην οποία
έχω ζήσει.

Ούτε και μπορεί η νοοτροπία μου να αλλάξει, αν κάτι
μέσα μου δεν μπορεί να σταθεί έξω από αυτήν,
αν κατα κάποιον τρόπο δεν αποστασιοποιηθώ από
την συνηθισμένη μου σχέση με τον κόσμο.
Χρειάζεται να υπάρχει η δυνατότητα κάποιας απόσπασης.
Μου χρειάζεται με κάποιον τρόπο να "σιωπήσω"
σε σχέση με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι
τον εαυτό μου συνήθως,
να δω τον εαυτό μου αμερόληπτα,
να μπορώ να τον παρατηρήσω όπως θα το έκανε ένας τρίτος.
Εάν αυτό δεν γίνει,
είναι αδύνατον να πιστεύω ότι μπορεί να αρχίσει
μέσα μου οποιαδήποτε διαδικασία "γνώσης του ποιός είμαι".


βλ: "Η Σιωπή του νου", kaita7kasikakia।blogspot.com

.

Σιωπή του νου

"Αυτό που χρειάζεται στον άνθρωπο στην πορεία
προς την ενότητα είναι να βρεί τον "ήχο της σιωπής",
να βρει τη "σιωπή του νού του", τη "σιωπή
του παρατηρητή", να βρεί την ταπεινότητα στη σκέψη του,
τη "φτώχεια του πνεύματός του", να βρει
τον τρόπο να "σταματήσει τις σκέψεις του", ώστε να
του μείνει ενέργεια για να διαχειριστεί την προσοχή
του και να παρατηρήσει αμερόληπτα την αλήθεια αυτών
που συμβαίνουν μέσα του από μόνα τους,
χωρίς να διαταράσσει τη ροή τους, χωρίς να παρεμβαί-
νει ο εγωισμός του στη διαδικασία της παρατήρησης".

"Χώρισε και σύνδεσε"

Ο Έρμαν Έσσε είχε πει: "Τα προβλήματα δεν υπάρχουν για
να τα λύνουμε. Είναι απλώς οι πόλοι μεταξύ των οποίων
παράγεται η απαραίτητη για τη ζωή τάση".
Η λύση βρίσκεται πέρα από την πολικότητα- αλλά για να
φτάσουμε σ' αυτήν πρέπει να ενώσουμε τους πόλους, να
συμφιλιώσουμε τις αντιθέσεις.

Τη δύσκολη αυτή τέχνη της ένωσης των αντιθέτων κατέχει
μόνον όποιος έχει γνωρίσει και τους δύο πόλους.
Προς τον σκοπό αυτό πρέπει να είναι κανείς
πρόθυμος να βιώσει και να ενσωματώσει με θάρρος
όλους τους πόλους.
"Χώρισε και σύνδεσε" αναφέρουν οι παλαιές γραφές.
Αρχικά πρέπει να κάνουμε την διάκριση και να βιώσουμε
τον αποχωρισμό και τη διάσπαση,
προτού αποτολμήσουμε το μέγα έργο της ένωσης των αντιθέτων.

Ο άνθρωπος πρέπει πρώτα να κατέλθει στην πολικότητα
του υλικού κόσμου, στη σωματικότητα, στην ασθένεια,
στην αμαρτία και στην ενοχή,
για να βρεθεί στο πιο σκοτεινό έρεβος της ψυχής και,
από τη βαθύτερη απελπισία, να βρεί εκείνο το φως
της γνώσης, που θα του δώσει την ικανότητα
να κατανοήσει την πορεία του αυτή, ως
απαραίτητη διαδικασία που τον βοήθησε να ξαναβρεθεί
εκεί που ήταν εξ' αρχής: στην ενότητα.

Το σώμα ως επιφάνεια προβολής

Οτιδήποτε βιώνουμε και υποφέρουμε στη διάρκεια μιας
σωματικής ασθένειας, λαμβάνει χώρα αποκλειστικά
στη συνείδησή μας.

Η ύλη - το σώμα - χρησιμεύει μόνο ως επιφάνεια προβολής, αλλά δεν αποτελεί τον τόπο γένεσης κάποιου προβλήματος, επομένως ούτε τον τόπο όπου θα επιλυθεί κάποιο πρόβλημα.
Ως επιφάνεια προβολής,
το σώμα είναι ιδανικό βοηθητικό μέσο για μια
καλύτερη γνώση,
αλλά λύσεις μπορεί να βρεί μόνο η συνείδηση.

Έτσι, κάθε σωματική ασθένεια αποτελεί μόνο συμβολική επεξεργασία του προβλήματος, της οποίας το δίδαγμα θα γονιμοποιήσει την συνείδηση.
Αυτή είναι και η αιτία που,
κάθε βιωμένη αρρώστια προκαλεί ένα βήμα ωρίμανσης.

Έτσι διαμορφώνεται ένας ρυθμός μεταξύ της σωματικής
και της ψυχικής επεξεργασίας κάποιου ζητήματος.
Αν το ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί εξ'ολοκλήρου
στη συνειδηση, καλείται το σώμα, ως υλικό
βοηθητικό μέσο, να δραματοποιήσει το άλυτο ζήτημα
με συμβολική μορφή.
Το δίδαγμα, μετά τη θεραπεία της αρρώστιας,
επιστρέφει στην ψυχη.

Αν αυτή, παρά τις εμπειρίες που απέκτησε, δεν κατορθώσει ακόμα να "πιάσει" το πρόβλημα, αυτό βυθίζεται και πάλι
στην σωματικότητα, ώστε να συγκεντρωθεί περισσότερη πρακτική πείρα.
Η εναλλαγή αυτή θα επαναληφθεί για όσο διάστημα χρειάζεται, ώστε οι εμπειρίες που συγκεντρώθηκαν να καταστήσουν ικανή τη συνείδηση να λύσει τελεσίδικα το πρόβλημα ή την σύγκρουση.

Το σώμα δηλαδή, δεν είναι ο τόπος στον οποίο επιλύονται τα προβλήματα.
Ωστόσο ολόκληρη η ακαδημαϊκή ιατρική βαδίζει εκεί,
κοιτάζοντας με δέος όσα συμβαίνουν στο σώμα προσπαθώντας να λύσει την αρρώστια σε σωματικό επίπεδο.

Στο σώμα δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται "λύση".
Η ανθρώπινη οντότητα λαμβάνει χώρα στη συνείδηση και
αντανακλάται στο σώμα.

Ας σταματήσουμε να αναζητάμε στον καθρέφτη την αιτία,
κι ας τον χρησιμοποιήσουμε για να δούμε τον εαυτό μας.




.

Αποδοχή

"Αυτό είναι που πρέπει να μετατρέψεις...αυτό που νοιώθεις τώρα!
Παρατήρησε τον εαυτό σου!
Εσύ μπορεί να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι ο πόνος
προκλήθηκε από κάποιον άλλον ή από κάτι που βρίσκεται έξω
από εσένα.
Στην πραγματικότητα, αυτός ο πόνος λιμνάζει μέσα σου..ανέκαθεν,
σαν ένα κανάλι με στάσιμο νερό.
Είναι το σύμπτωμα μιας πληγής που είναι ακόμα ανοιχτή,
αιτία για όλες τις συμφορές.

Συγκράτησε αυτόν τον πόνο..
κατανόησέ τον...Αγάπησέ τον. Μην ξεφεύγεις!"

Η πάλη ανάμεσα...

"Ασκώντας την αυτο-παρατήρηση, ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει
μέχρι το σημείο να διακρίνει μέσα του, ανάμεσα σ'αυτό
που είναι αληθινό και σ' αυτό που είναι αποτέλεσμα
συσσωρευμένων εικόνων από το παρελθόν, δηλ. εν πολλοίς
αποτέλεσμα φαντασιώσεων.

Γιατί αυτό που είναι αληθινό, αυτό που είναι ανώτερο και
ως εκ τούτου ιερό, αναβλύζει την κάθε στιγμή, τώρα,
από την αλήθεια της βιωματικής αίσθησης,
της άμεσης αίσθησης ότι "υπάρχω", ότι "εγώ είμαι".
Αντίθετα,
αυτό που είναι αποτέλεσμα των εικόνων από το παρελθόν σχετίζεται με τις αυθαίρετες απόψεις που έχουν συσσωρευτεί στον νου του καθενός μας για την "ταυτότητά του", για το "ποιός είναι", για το "τι είναι ο κόσμος" και για το τι κάνει ο ίδιος μέσα σ' αυτόν.

Η πάλη ανάμεσα στο αληθινό και στο φανταστικό, ανάμεσα στην αυθεντική αίσθηση "εγώ είμαι" και στις τεχνητές,
στις "από μνήμης" εικόνες για το "ποιός είμαι",
περι αυτού πρόκειται ο πνευματικός αγώνας στο σύνολό του".

Ριζική μετά-νοια

"Το κύριο χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ανθρώπου
είναι η μηχανικότητα.
Το υλικό απ' το οποίο είναι φτιαγμένο το "εγώ", ο ψεύτικος
εαυτός των μαθημένων συνειρμών, είναι οι εντάσεις που
έχουν κρυσταλλωθεί στο νευρικό σύστημα με τη συνήθεια
και την επανάληψη και που έχουν δημιουργήσει
τυποποιημένους τρόπους αντίληψης και αντίδρασης στον κόσμο.
Είμαστε δεσμευμένοι από αυτές τις εντάσεις σαν να ήμασταν
αλυσοδεμένοι από ισχυρότατους φυσικούς περιορισμούς
που μας καθηλώνουν προκαλώντας κυριολεκτικά πόνο στο σώμα
μόλις αποτολμήσουμε να τους ξεπεράσουμε.
Αυτές είναι οι αλυσίδες, τα δεσμά που μας κρατούν
δεμένους στη σπηλιά του πλατωνικού μύθου.

Πολλοί νομίζουν ότι το να ξεπεράσει κανείς την τυποποιημένη
σχέση του με τον κόσμο είναι εύκολη υπόθεση.
Οτι αρκεί να πει κανείς ότι το θέλει κι αμέσως θα χαλαρώσει.
Τις εικόνες όμως αυτές και τις φαντασιώσεις απο τις
οποίες είμαστε κυριευμένοι τις έχει δομήσει η κοινωνία
μέσα στις χιλιετίες και έχουμε υιοθετήσει τρόπους
αυτόματης συμπεριφοράς σε κυτταρικό ίσως επίπεδο, μέσα
από ασφυκτικές οσμωτικές πιέσεις που έχουν ασκηθεί
επάνω μας από κάθε κατεύθυνση: από την παιδεία, από
την οικογένεια, από την κοινωνία..
Τα τείχη γύρω έχουν κτιστεί αθόρυβα. Και τα τείχη
αυτά είναι απόλυτα δεσμευτικά.
Αυτό το καταλαβαίνει καλά όποιος προσπαθήσει να πορευτεί
στο εσωτερικό μονοπάτι.
Οι συνήθειές έχουν γίνει κυριολεκτικά η δεύτερη φύση μας.
Ο φόβος της ελευθερίας, της ουσιαστικής αλλαγής, παγώνει
την συμπεριφορά μας και την επαναφέρει σε επαναλαμβανόμενα
μοτίβα που τροποποιούνται με εξαιρετικό κόπο και δυσκολία.

- Μόνον όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει ότι
τα ίδια και τα ίδια "μοτίβα συμπεριφοράς του" αναδύονται διαρκώς
και επιβάλλουν αντιδράσεις που είναι αντίθετες στις όποιες
αποφάσεις παίρνει κατα καιρούς για να αλλαξει,
ότι η μηχανικότητα του είναι αμείλικτη
και ότι τελικά υποσκάπτει συνεχώς τα πραγματικά του
συμφέροντα και υποβιβάζει την ποιότητα της σχέσης του με τον κόσμο,
μόνον τότε μπορεί να νοιώσει την συντριβή που είναι
απαραίτητη ώστε να πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με το θέμα σοβαρά.

Και μόνον τότε μπορεί να φτάσει στο σημείο να καταλάβει
ότι η αλλαγή που είναι αναγκαία δεν αφορά την
απλή αλλαγή ορισμένων στοιχείων της συμπεριφοράς του,
αλλά έχει να κάνει με την ολοκληρωτική μεταστροφή του νου,
με μια ριζική "μετάνοια" που τελικά οδηγεί
σε έναν "νέο τρόπο να είναι παρών στον κόσμο".

Έναν τρόπο που, όταν αρχίσει να καταλαβαίνει
περι τίνος πρόκειται, ανακαλύπτει με κάποια έκπληξη
ότι αφορά κάτι "σημαντικό" μέσα του, την ύπαρξη του
οποίου "διαισθανόταν από πάντα".

η αράχνη και η λεία

"Ο χωματένιος άνθρωπος, στο έρεβος του ασυνείδητου
προετοιμάζει τις καταστροφές του,
στήνει παγίδες στον εαυτό του, ενισχύει τις φυλακές του,
συσκευάζει κάθε του πόνο, συμφορά, ατύχημα, αρρώστια,
με τέτοια μεγάλη δεξιοτεχνία και λεπτομέρεια,
που θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε
πραγματική τέχνη.

Μια σκοτεινή τέχνη, ασυνείδητη, σαν εκείνη ενός τερατώδους
εντόμου που υφαίνει τον ιστό του στις ζωoλογικές αβύσσους.
Εκεί, που τραγικά, ο άνθρωπος είναι και η αράχνη και η λεία."




.

Ευχαριστίες

Ευχαριστώ όλες τις φυλακές που με φιλοξένησαν,
τις αρρώστιες που με καθήλωσαν, κάθε ένδεια που με επισκέφτηκε.
Για χάρη τους, αθωώθηκα, ανάρρωσα, επεκτάθηκα.

Ευχαριστώ όσους με γενναιοδωρία με αρνήθηκαν, με καταχράστηκαν, με ανταγωνίστηκαν.
Με έμαθαν να νικώ μέσα μου την ιδέα της ανεπάρκειας,
της αντιπαλότητας, της μεμψιμοιρίας.

Ευχαριστώ τους αλλαζόνες, τους υποκριτές, τους καχύποπτους,
τους προκατειλημμένους, τους κενόδοξους,
τους δογματικούς που συνάντησα.
Αντανακλάσεις των ατελειών μου, με βοήθησαν
να απελευθερωθώ απο αυτές.
Με έμαθαν να αναγνωρίζω, πως δεν μπορώ να δω παρα
μόνο αυτό που είμαι.

Ευχαριστώ κάθε εμπόδιο, αντιξοότητα, ανατροπή,
απελπισία, ενοχή, οδύνη,
όλα τα τρελλαμένα συντρίμια της υπόστασής μου,
προβολές των εφιαλτών μου,
που με αγάπη με οδήγησαν να χτίσω βούληση.


Ευχαριστώ, κάθε δολοφόνο που σκότωσε μέσα μου
ό,τι δεν είχε ζωή.




.