tag:blogger.com,1999:blog-311769932011-12-19T23:01:54.379+02:00Η τέλεια ανικανότητά μου για αφομοίωση, η εξαιρετική μου λήθη είναι δύο πραγματάκια που τους έχουν διαφύγει..kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.comBlogger591100tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-51066738187735544022011-12-19T22:26:00.011+02:002011-12-19T23:00:57.188+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-We3GbFti5F0/Tu-fk-oolnI/AAAAAAAAAmg/4NiKOrlb2GE/s1600/χωρίς+τίτλο6.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687940312029763186" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 251px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-We3GbFti5F0/Tu-fk-oolnI/AAAAAAAAAmg/4NiKOrlb2GE/s320/%25CF%2587%25CF%2589%25CF%2581%25CE%25AF%25CF%2582%2B%25CF%2584%25CE%25AF%25CF%2584%25CE%25BB%25CE%25BF6.bmp" border="0" /></a><br /><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><br /><br /><div><br /></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div>Ο μόνος διαχωρισμός<br />δεν είναι ανάμεσα<br />στο καλό και στο κακό<br />αλλά ανάμεσα<br />στο αληθές και<br />στο ψευδές.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />.</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-5106673818773554402?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-34134472230836487392011-12-14T13:13:00.010+02:002011-12-19T22:59:36.883+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-B49Kd9z_P8s/Tu-lebWaW6I/AAAAAAAAAnQ/q1Tm2JR2g7U/s1600/picasso-face-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-B49Kd9z_P8s/Tu-lebWaW6I/AAAAAAAAAnQ/q1Tm2JR2g7U/s320/picasso-face-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687946796548643746" /></a> <br /><span style="font-family:verdana;">Το να <em>γνωρίσω τον εαυτό μου </em>έχει σαν κέντρο βάρους <br />την αλλαγή της εικόνας που έχω για τον εαυτό μου. <br /><span style="font-family:georgia;"><span style="font-family:verdana;"> <br />Είναι αδύνατον να γνωρίσω τον εαυτό μου αν εξακολουθώ <br />να τον αντιλαμβάνομαι με τον τρόπο που έχω μάθει, <br />αν εξακολουθώ να "είμαι" αυτός που έχω μάθει <br />ότι "είμαι", θεωρώντας ότι <br />η ταυτότητά μου είναι το άθροισμα <br />των επιρροών που έχω πάρει από την παιδεία μου, <br />την οικογένειά μου και την κοινωνία στην οποία <br /></span>έχω ζήσει. <br /> <br /><span style="font-family:verdana;">Ούτε και μπορεί η νοοτροπία μου να αλλάξει, αν κάτι <br />μέσα μου δεν μπορεί να σταθεί έξω από αυτήν, <br />αν κατα κάποιον τρόπο δεν αποστασιοποιηθώ από <br />την συνηθισμένη μου σχέση με τον κόσμο. <br />Χρειάζεται να υπάρχει η δυνατότητα κάποιας απόσπασης. <br />Μου χρειάζεται με κάποιον τρόπο να "σιωπήσω" <br />σε σχέση με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι <br />τον εαυτό μου συνήθως, <br />να δω τον εαυτό μου αμερόληπτα, <br />να μπορώ να τον παρατηρήσω όπως θα το έκανε ένας τρίτος. <br />Εάν αυτό δεν γίνει, <br />είναι αδύνατον να πιστεύω ότι μπορεί να αρχίσει <br />μέσα μου οποιαδήποτε διαδικασία "γνώσης του ποιός είμαι". <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><span style="font-size:85%;"> <br />βλ: "Η Σιωπή του νου", kaita7kasikakia.blogspot.com <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-3413447223083648739?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-4828711551461003532011-12-03T10:07:00.005+02:002011-12-14T14:02:33.693+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-fDG8BQNLi6E/TtkwAGEhZ5I/AAAAAAAAAlw/jFZ6cGX3PdE/s1600/anewbeginninglarge.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681625183092303762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 318px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-fDG8BQNLi6E/TtkwAGEhZ5I/AAAAAAAAAlw/jFZ6cGX3PdE/s320/anewbeginninglarge.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;"> <br />Ο Οδυσσέας είστε εσείς. <br />Κι εγώ. Το ταξίδι του <br />θα το κάνουμε όλοι αργά ή γρήγορα. <br />Θα επιστρέψουμε. <br />Στην αληθινή πατρίδα μας. <br />Μέχρι τότε είμαστε πλάνητες <br />όπως ο ήρωας του Ομήρου. <br />Ταξιδεύουμε από ζωή σε ζωή <br />κι από εμπειρία σε εμπειρία. <br />Γευόμαστε τους γλυκούς καρπούς των Λωτοφάγων, <br />ξεχνιόμαστε από το τραγούδι των σειρήνων, <br />συντριβόμαστε ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, <br />λαχταρώντας πάντα <br />την επιστροφή στην Ουράνια πατρίδα <br />και στην Πηνελόπη-ψυχή μας. <br />Η Οδύσσεια είναι το τραγούδι της νοστ-αλγίας μας. <br />Το άλγος του νόστου. <br />Η λαχτάρα και ο πόνος μας <br />για τον γυρισμό στην Πηγή μας.. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><span style="font-size:85%;">3 Δεκεμβρίου, η ψυχή μου φόρεσε το σάρκινο κοστούμι, <br />ξανανέβηκε στη σκηνή της ελεύθερης βούλησης <br />για να ενσαρκώσει νέους ρόλους. <br />"Χρόνια μου πολλά"! <br /> <br /> <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-482871155146100353?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-49117109984706914722011-11-06T18:12:00.001+02:002011-11-06T18:12:40.383+02:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5654419097960908850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-mTMBbjsUOnk/TniINhElCDI/AAAAAAAAAcI/GqAFY61Yigw/s320/sadness2.jpg" border="0" /> <br /> <br /><span style="font-family:verdana;">"Αυτό που χρειάζεται στον άνθρωπο στην πορεία <br />προς την ενότητα είναι να βρεί τον "ήχο της σιωπής", <br />να βρει τη "σιωπή του νού του", τη "σιωπή <br />του παρατηρητή", να βρεί την ταπεινότητα στη σκέψη του, <br />τη "φτώχεια του πνεύματός του", να βρει <br />τον τρόπο να "σταματήσει τις σκέψεις του", ώστε να <br />του μείνει ενέργεια για να διαχειριστεί την προσοχή <br />του και να παρατηρήσει αμερόληπτα την αλήθεια αυτών <br />που συμβαίνουν μέσα του από μόνα τους, <br />χωρίς να διαταράσσει τη ροή τους, χωρίς να παρεμβαί- <br />νει ο εγωισμός του στη διαδικασία της παρατήρησης". </span> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-4911710998470691472?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-41817765880704667732011-10-13T15:11:00.029+03:002011-10-16T17:46:50.715+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-r_YkdSo7eoQ/TpbfCVV2OZI/AAAAAAAAAd4/_MrtDdlyusk/s1600/alximeia2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662958812646488466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 213px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-r_YkdSo7eoQ/TpbfCVV2OZI/AAAAAAAAAd4/_MrtDdlyusk/s320/alximeia2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"><br />Ο Έρμαν Έσσε είχε πει: "Τα προβλήματα δεν υπάρχουν για<br />να τα λύνουμε. Είναι απλώς οι πόλοι μεταξύ των οποίων<br />παράγεται η απαραίτητη για τη ζωή τάση".<br />Η λύση βρίσκεται πέρα από την πολικότητα- αλλά για να<br />φτάσουμε σ' αυτήν πρέπει να ενώσουμε τους πόλους, να<br />συμφιλιώσουμε τις αντιθέσεις.<br /><br /><strong>Τη δύσκολη αυτή τέχνη της ένωσης των αντιθέτων κατέχει<br />μόνον όποιος έχει γνωρίσει και τους δύο πόλους.</strong><br />Προς τον σκοπό αυτό πρέπει να είναι κανείς <br />πρόθυμος να βιώσει και να ενσωματώσει με θάρρος <br />όλους τους πόλους.<br />"Χώρισε και σύνδεσε" αναφέρουν οι παλαιές γραφές. <br />Αρχικά πρέπει να κάνουμε την διάκριση και να βιώσουμε <br />τον αποχωρισμό και τη διάσπαση, <br />προτού αποτολμήσουμε το μέγα έργο της ένωσης των αντιθέτων.<br /><br />Ο άνθρωπος πρέπει πρώτα να κατέλθει στην πολικότητα <br />του υλικού κόσμου, στη σωματικότητα, στην ασθένεια,<br />στην αμαρτία και στην ενοχή, <br />για να βρεθεί στο πιο σκοτεινό έρεβος της ψυχής και,<br />από τη βαθύτερη απελπισία, να βρεί εκείνο το φως <br />της γνώσης, που θα του δώσει την ικανότητα <br />να κατανοήσει την πορεία του αυτή, ως <br />απαραίτητη διαδικασία που τον βοήθησε να ξαναβρεθεί<br />εκεί που ήταν εξ' αρχής: στην ενότητα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-4181776588070466773?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-59014031001381083242011-10-05T12:22:00.002+03:002011-10-05T12:30:53.542+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-4UDqpH_cVQ0/TowiTYQU8rI/AAAAAAAAAdw/5TFSf97zuro/s1600/adam-and-the-breath-of-god-nadine-rippelmeyer.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 209px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-4UDqpH_cVQ0/TowiTYQU8rI/AAAAAAAAAdw/5TFSf97zuro/s320/adam-and-the-breath-of-god-nadine-rippelmeyer.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5659936548021662386" /></a> <br /><span style="font-family:verdana;"> <br />Οτιδήποτε βιώνουμε και υποφέρουμε στη διάρκεια μιας <br />σωματικής ασθένειας, λαμβάνει χώρα αποκλειστικά <br />στη συνείδησή μας. <br /> <br />Η ύλη - το σώμα - χρησιμεύει μόνο ως επιφάνεια προβολής, αλλά δεν αποτελεί τον τόπο γένεσης κάποιου προβλήματος, επομένως ούτε τον τόπο όπου θα επιλυθεί κάποιο πρόβλημα. <br />Ως επιφάνεια προβολής, <br />το σώμα είναι ιδανικό βοηθητικό μέσο για μια <br />καλύτερη γνώση, <br />αλλά λύσεις μπορεί να βρεί μόνο η συνείδηση. <br /> <br />Έτσι, κάθε σωματική ασθένεια αποτελεί μόνο συμβολική επεξεργασία του προβλήματος, της οποίας το δίδαγμα θα γονιμοποιήσει την συνείδηση. <br />Αυτή είναι και η αιτία που, <br />κάθε βιωμένη αρρώστια προκαλεί ένα βήμα ωρίμανσης. <br /> <br />Έτσι διαμορφώνεται ένας ρυθμός μεταξύ της σωματικής <br />και της ψυχικής επεξεργασίας κάποιου ζητήματος. <br /><strong>Αν το ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί εξ'ολοκλήρου <br />στη συνειδηση, καλείται το σώμα, ως υλικό <br />βοηθητικό μέσο, να δραματοποιήσει το άλυτο ζήτημα <br />με συμβολική μορφή. <br />Το δίδαγμα, μετά τη θεραπεία της αρρώστιας, <br />επιστρέφει στην ψυχη.</strong> <br /> <br />Αν αυτή, παρά τις εμπειρίες που απέκτησε, δεν κατορθώσει ακόμα να "πιάσει" το πρόβλημα, αυτό βυθίζεται και πάλι <br />στην σωματικότητα, ώστε να συγκεντρωθεί περισσότερη πρακτική πείρα. <br />Η εναλλαγή αυτή θα επαναληφθεί για όσο διάστημα χρειάζεται, ώστε οι εμπειρίες που συγκεντρώθηκαν να καταστήσουν ικανή τη συνείδηση να λύσει τελεσίδικα το πρόβλημα ή την σύγκρουση. <br /> <br />Το σώμα δηλαδή, δεν είναι ο τόπος στον οποίο επιλύονται τα προβλήματα. <br />Ωστόσο ολόκληρη η ακαδημαϊκή ιατρική βαδίζει εκεί, <br />κοιτάζοντας με δέος όσα συμβαίνουν στο σώμα προσπαθώντας να λύσει την αρρώστια σε σωματικό επίπεδο. <br /> <br />Στο σώμα δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται "λύση". <br /><em>Η ανθρώπινη οντότητα λαμβάνει χώρα στη συνείδηση και <br />αντανακλάται στο σώμα.</em> <br /> <br />Ας σταματήσουμε να αναζητάμε στον καθρέφτη την αιτία, <br />κι ας τον χρησιμοποιήσουμε για να δούμε τον εαυτό μας. <br /> <br /> <br /> <br /> <br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-5901403100138108324?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-7650391732762113022011-09-13T10:32:00.008+03:002011-09-14T00:45:35.377+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-A1Mr8V-VEg4/Tm8H2df27QI/AAAAAAAAAbY/IRXOkoTsr_k/s1600/sadness1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651744689585843458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 197px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-A1Mr8V-VEg4/Tm8H2df27QI/AAAAAAAAAbY/IRXOkoTsr_k/s320/sadness1.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;"><br />"Αυτό είναι που πρέπει να μετατρέψεις...αυτό που νοιώθεις τώρα!<br />Παρατήρησε τον εαυτό σου!<br />Εσύ μπορεί να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι ο πόνος <br />προκλήθηκε από κάποιον άλλον ή από κάτι που βρίσκεται έξω<br />από εσένα.<br />Στην πραγματικότητα, αυτός ο πόνος λιμνάζει μέσα σου..ανέκαθεν, <br />σαν ένα κανάλι με στάσιμο νερό.<br />Είναι το σύμπτωμα μιας πληγής που είναι ακόμα ανοιχτή,<br />αιτία για όλες τις συμφορές.<br /><br />Συγκράτησε αυτόν τον πόνο..<br />κατανόησέ τον...Αγάπησέ τον. Μην ξεφεύγεις!"<br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-765039173276211302?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-41793778802132409902011-09-10T11:13:00.012+03:002011-09-13T10:50:11.105+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-LE-FWf903Ww/TmschyQB7AI/AAAAAAAAAbQ/Or7iahW_e1I/s1600/-Faces-Contemporary-Art-Contemporary-Art.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650641524216687618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-LE-FWf903Ww/TmschyQB7AI/AAAAAAAAAbQ/Or7iahW_e1I/s320/-Faces-Contemporary-Art-Contemporary-Art.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"><br />"Ασκώντας την αυτο-παρατήρηση, ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει <br />μέχρι το σημείο να διακρίνει μέσα του, ανάμεσα σ'αυτό<br />που είναι αληθινό και σ' αυτό που είναι αποτέλεσμα<br />συσσωρευμένων εικόνων από το παρελθόν, δηλ. εν πολλοίς<br />αποτέλεσμα φαντασιώσεων.<br /><br />Γιατί αυτό που είναι αληθινό, αυτό που είναι ανώτερο και<br />ως εκ τούτου ιερό, αναβλύζει την κάθε στιγμή, <em>τώρα,</em><br />από την αλήθεια της βιωματικής αίσθησης, <br />της άμεσης αίσθησης ότι <em>"υπάρχω", </em>ότι "<em>εγώ είμαι</em>".<br />Αντίθετα,<br />αυτό που είναι αποτέλεσμα των εικόνων από το παρελθόν σχετίζεται με τις αυθαίρετες απόψεις που έχουν συσσωρευτεί στον νου του καθενός μας για την "ταυτότητά του", για το "ποιός είναι", για το "τι είναι ο κόσμος" και για το τι κάνει ο ίδιος μέσα σ' αυτόν.<br /><br />Η πάλη ανάμεσα στο αληθινό και στο φανταστικό, ανάμεσα στην αυθεντική αίσθηση <em>"εγώ είμαι"</em> και στις τεχνητές, <br />στις "από μνήμης" εικόνες για το "ποιός είμαι",<br />περι αυτού πρόκειται ο πνευματικός αγώνας στο σύνολό του".<br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-4179377880213240990?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-63304800522197683792011-08-28T17:26:00.012+03:002011-08-29T11:22:40.546+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-vu32nO8icIY/TlpXsV2JnQI/AAAAAAAAAZQ/ny12zwUkHcI/s1600/age-and-wisdom-tammera-malicki-wong.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 152px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-vu32nO8icIY/TlpXsV2JnQI/AAAAAAAAAZQ/ny12zwUkHcI/s200/age-and-wisdom-tammera-malicki-wong.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645921502152465666" /></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> <br />"Το κύριο χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ανθρώπου <br />είναι η μηχανικότητα. <br />Το υλικό απ' το οποίο είναι φτιαγμένο το "εγώ", ο ψεύτικος <br />εαυτός των μαθημένων συνειρμών, είναι οι εντάσεις που <br />έχουν κρυσταλλωθεί στο νευρικό σύστημα με τη συνήθεια <br />και την επανάληψη και που έχουν δημιουργήσει <br /><strong>τυποποιημένους τρόπους αντίληψης και αντίδρασης</strong> στον κόσμο. <br />Είμαστε δεσμευμένοι από αυτές τις εντάσεις σαν να ήμασταν <br />αλυσοδεμένοι από ισχυρότατους φυσικούς περιορισμούς <br />που μας καθηλώνουν προκαλώντας κυριολεκτικά πόνο στο σώμα <br />μόλις αποτολμήσουμε να τους ξεπεράσουμε. <br />Αυτές είναι οι αλυσίδες, τα δεσμά που μας κρατούν <br />δεμένους στη σπηλιά του πλατωνικού μύθου. <br /> <br />Πολλοί νομίζουν ότι το να ξεπεράσει κανείς την τυποποιημένη <br />σχέση του με τον κόσμο είναι εύκολη υπόθεση. <br />Οτι αρκεί να πει κανείς ότι το θέλει κι αμέσως θα χαλαρώσει. <br />Τις εικόνες όμως αυτές και τις φαντασιώσεις απο τις <br />οποίες είμαστε κυριευμένοι τις έχει δομήσει η κοινωνία <br />μέσα στις χιλιετίες και έχουμε υιοθετήσει τρόπους <br />αυτόματης συμπεριφοράς σε κυτταρικό ίσως επίπεδο, μέσα <br />από ασφυκτικές οσμωτικές πιέσεις που έχουν ασκηθεί <br />επάνω μας από κάθε κατεύθυνση: από την παιδεία, από <br />την οικογένεια, από την κοινωνία.. <br />Τα τείχη γύρω έχουν κτιστεί αθόρυβα. Και τα τείχη <br />αυτά είναι απόλυτα δεσμευτικά. <br />Αυτό το καταλαβαίνει καλά όποιος προσπαθήσει να πορευτεί <br />στο εσωτερικό μονοπάτι. <br />Οι συνήθειές έχουν γίνει κυριολεκτικά η δεύτερη φύση μας. <br /><strong>Ο φόβος της ελευθερίας, της ουσιαστικής αλλαγής, παγώνει <br />την συμπεριφορά μας και την επαναφέρει σε επαναλαμβανόμενα <br />μοτίβα που τροποποιούνται με εξαιρετικό κόπο και δυσκολία.</strong> <br /> <br /> - Μόνον όταν ο άνθρωπος <strong>συνειδητοποιήσει</strong> ότι <br />τα ίδια και τα ίδια "μοτίβα συμπεριφοράς του" αναδύονται διαρκώς <br />και επιβάλλουν αντιδράσεις που είναι αντίθετες στις όποιες <br />αποφάσεις παίρνει κατα καιρούς για να αλλαξει, <br /><strong>ότι η μηχανικότητα του είναι αμείλικτη</strong> <br />και ότι τελικά υποσκάπτει συνεχώς τα πραγματικά του <br />συμφέροντα και υποβιβάζει την ποιότητα της σχέσης του με τον κόσμο, <br /><em>μόνον τότε</em> μπορεί να νοιώσει την συντριβή που είναι <br />απαραίτητη ώστε να πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με το θέμα σοβαρά. <br /> <br />Και μόνον τότε μπορεί να φτάσει στο σημείο να καταλάβει <br />ότι η αλλαγή που είναι αναγκαία δεν αφορά την <br />απλή αλλαγή ορισμένων στοιχείων της συμπεριφοράς του, <br />αλλά έχει να κάνει με την <strong>ολοκληρωτική μεταστροφή του νου,</strong> <br />με μια ριζική "μετάνοια" που τελικά οδηγεί <br />σε έναν "νέο τρόπο να είναι παρών στον κόσμο". <br /> <br />Έναν τρόπο που, όταν αρχίσει να καταλαβαίνει <br />περι τίνος πρόκειται, ανακαλύπτει με κάποια έκπληξη <br />ότι αφορά κάτι "σημαντικό" μέσα του, την ύπαρξη του <br />οποίου "διαισθανόταν από πάντα". <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-6330480052219768379?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-10709776345467001332011-07-26T16:42:00.008+03:002011-07-27T14:41:51.651+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-sXX5u3otnV8/Ti7JFDKShLI/AAAAAAAAAWY/J3-I9I47Vhw/s1600/cobweb-zuzanna-lapies.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 233px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-sXX5u3otnV8/Ti7JFDKShLI/AAAAAAAAAWY/J3-I9I47Vhw/s320/cobweb-zuzanna-lapies.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633661272472061106" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"><br /><span style="font-style: italic;">"Ο χωματένιος άνθρωπος, στο έρεβος του ασυνείδητου</span><br /><span style="font-style: italic;">προετοιμάζει τις καταστροφές του,</span><br /><span style="font-style: italic;">στήνει παγίδες στον εαυτό του, ενισχύει τις φυλακές του,</span><br /><span style="font-style: italic;">συσκευάζει κάθε του πόνο, συμφορά, ατύχημα, αρρώστια, </span><br /><span style="font-style: italic;">με τέτοια μεγάλη δεξιοτεχνία και λεπτομέρεια, </span><br /><span style="font-style: italic;">που θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε</span><br /><span style="font-style: italic;">πραγματική τέχνη.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Μια σκοτεινή τέχνη, ασυνείδητη, σαν εκείνη ενός τερατώδους</span><br /><span style="font-style: italic;">εντόμου που υφαίνει τον ιστό του στις ζωoλογικές αβύσσους.</span><br /><span style="font-style: italic;">Εκεί, που τραγικά, ο άνθρωπος είναι και η αράχνη και η λεία."</span><br /><br /><br /><br /><br />.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-1070977634546700133?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-77608242878075804242011-07-03T11:46:00.029+03:002011-07-04T09:13:22.979+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-vSGHNYgojYU/ThA3s1U_yGI/AAAAAAAAAWA/JqpWQ9pHqts/s1600/thequeenlarge.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 157px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-vSGHNYgojYU/ThA3s1U_yGI/AAAAAAAAAWA/JqpWQ9pHqts/s200/thequeenlarge.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625057177954666594" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-family:verdana;"> Ευχαριστώ όλες τις φυλακές που με φιλοξένησαν, <br />τις αρρώστιες που με καθήλωσαν, κάθε ένδεια που με επισκέφτηκε. <br />Για χάρη τους, αθωώθηκα, ανάρρωσα, επεκτάθηκα.<br /></span><br />Ευχαριστώ όσους με γενναιοδωρία με αρνήθηκαν, με καταχράστηκαν, με ανταγωνίστηκαν.<br />Με έμαθαν να νικώ μέσα μου την ιδέα της ανεπάρκειας, <br />της αντιπαλότητας, της μεμψιμοιρίας.<br /><br />Ευχαριστώ τους αλλαζόνες, τους υποκριτές, τους καχύποπτους, <br />τους προκατειλημμένους, τους κενόδοξους,<br />τους δογματικούς που συνάντησα. <br />Αντανακλάσεις των ατελειών μου, με βοήθησαν <br />να απελευθερωθώ απο αυτές.<br />Με έμαθαν να αναγνωρίζω, πως δεν μπορώ να δω παρα<br />μόνο αυτό που είμαι.<br /><br />Ευχαριστώ κάθε εμπόδιο, αντιξοότητα, ανατροπή,<br />απελπισία, ενοχή, οδύνη, <br />όλα τα τρελλαμένα συντρίμια της υπόστασής μου,<br />προβολές των εφιαλτών μου,<br />που με αγάπη με οδήγησαν να χτίσω βούληση.<br /><br /><br />Ευχαριστώ, κάθε δολοφόνο που σκότωσε μέσα μου<br />ό,τι δεν είχε ζωή.<br /><br /><br /><br /><br /></span>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-7760824287807580424?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-9472153413274244232011-06-28T14:50:00.041+03:002011-06-29T09:41:25.179+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-4tk38HuN0Uc/TgiWC0u5uOI/AAAAAAAAAVY/HDuuZjZ3QZM/s1600/Judas+kiss+Delator.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622909110031333602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 196px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-4tk38HuN0Uc/TgiWC0u5uOI/AAAAAAAAAVY/HDuuZjZ3QZM/s200/Judas%2Bkiss%2BDelator.JPG" border="0" /></a><span style="font-family:georgia;"> <br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Περπάτησα σιωπηλά προς το Ναό και είδα τον ραβί Ναζωραίο. <br />Ακούμπησε πάνω μου τα μάτια του, σιωπηλά. <br />Και σ' αυτά, άστραφτε μια παράξενη λάμψη και όταν ήρθε η ματιά του <br />προς τα εμένα, πίστεψα ότι πήρα μ' αυτή ένα μήνυμα ειδικό <br />που μου έστελνε η ψυχή του και αισθάνθηκα ότι σ' αυτή τη ματιά αυτός με χαιρετούσε με ένα καλωσόρισμα, <br />όπως το δίνει μονάχα όποιος έχει χωριστεί για πολύν καιρό <br />απο έναν άνθρωπο που αγαπά. <br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> <br />Ήταν μόνο μια ματιά, αλλά αυτή μου έδειξε ένα πεπρωμένο που <br />διαστελλόταν με ένα παράξενο σχήμα, αδύνατον να περιγραφεί με λόγια. <br />Διαισθάνθηκα ένα πεπρωμένο που δεν έτρεχε κατά μήκος, ούτε <br />κατά ύψος, ούτε κατά πλάτος, μονάχα που έκανε αυτές τις τρείς διαστάσεις <br />μια διαφορετική διάσταση, στην οποία βρίσκονταν όλες οι άλλες. <br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> <br />Και ήταν ένας παράξενος κόσμος στον οποίο αισθανόμουν χαμένος. <br />Και τότε μου απευθύνθηκε: <br />-"Ερχεσαι μαζί μου Ιούδα του Καριότ?" <br />Και εγώ τον ακολούθησα. <br /><span style="font-weight:bold;">Δεν τον ήξερα τότε, αλλά απο εκείνη την ημέρα, είμαι πάντα μαζί του απο γενιά σε γενιά, γιατί το πεπρωμένο μας <br />ήταν υφασμένο ήδη απο τις αρχές των καιρών. <br /> <br /></span> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-hd_vsCdQ8ms/Tgn-VHWV4OI/AAAAAAAAAVw/I15EyPKbGcE/s1600/123.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 196px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-hd_vsCdQ8ms/Tgn-VHWV4OI/AAAAAAAAAVw/I15EyPKbGcE/s200/123.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5623305248452239586" /></a> <br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> <br />Κοντά του το πεπρωμένο του ανθρώπου γινόταν πιο ξεκάθαρο στην <br />αντίληψή μου. <br />Και ένα βράδυ, σε έναν μοναχικό λόφο, ενώ οι έντεκα κοιμούνταν, <br />πλησίασα τον Ραβί μου για να μου πει το νόημα των λόγων του <br />όταν ανάγγειλε ότι υπήρχαν ταραχές για μένα. <br />-"Μη φοβάσαι Ιούδα, μου είπε. Εσύ θα με συνοδέψεις και <br />θα με βοηθήσεις στο δρόμο της αναγέννησης για να <br />μπορέσουν να σωθούν ακόμα κι άλλοι. <br />Εκείνοι,είπε απλώνοντας το χέρι του προς τους έντεκα που κοιμούνταν, <br />έχουν βρεί την ψυχή τους και υπάρχει ειρήνη στις καρδιές τους. <br />Εσύ, αντίθετα, θα πρέπει να χάσεις τη δική σου πριν την βρείς. <br />Ακόμα δεν μπορείς να σηκώσεις το νόημα των λόγων μου, αλλά <br />σου υπόσχομαι ότι μια μέρα θα καταλάβεις και τότε θα υπάρξει ειρήνη και στην δική σου καρδιά. <br /><span style="font-weight:bold;">Ιούδα, πολυαγαπημένε της καρδιάς μου".</span> <br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> <br />Και μου είπε πολλά όμορφα λόγια της αλήθειας, χωρίς να μιλήσει <br />και όλα χαράχτηκαν στην καρδιά μου. <br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> <br />Και ένα βράδυ ειδα στο πρόσωπό του δυό δάκρυα που τρέξαν απ'τα μάτια του. <br />Και τότε με φίλησε με αγάπη και μου είπε: <br />-"Ιούδα, ο κόσμος δύσκολα θα καταλάβει ότι υπηρετείς την αλήθεια. <br />Ομως, εσύ κι εγώ, θα κάνουμε το καθήκον μας τώρα όπως πρέπει <br />για να αποδοθεί η δικαιοσύνη του Πατέρα. <br />Καλότυχος αυτός που μπορεί να κατανοήσει αυτό που τώρα φωλιάζει <br />στην καρδιά σου Ιούδα". <br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> <br /> <br /><span style="font-weight:bold;">Και εκείνη τη στιγμή σχηματίστηκε στην καρδιά μου το τάμα <br />της αγάπης προς τον άνθρωπο του κόσμου.</span> <br />Και κατάλαβα την αποστολή μου, εκείνη που μου υπέδειχνε <br />η Χάρη του Θεού. <br />Και ακόμα όταν η ψυχή μου ταπεινώθηκε και απο τα μάτια μου ανάβλυσαν <br />άφθονα δάκρυα, κοίταξα προς τα μάτια του και τον ικέτεψα: <br />-"Ραβί, Ραβί της καρδιάς μου. Να που βλέπω να <br /><span style="font-weight:bold;">έρχεται η νύχτα και πρέπει να χαθώ στα σκοτάδια για να σωθεί ο άνθρωπος.</span> <br />Δώσε μου το ποτήρι αυτό, αν αυτό είναι το θέλημά σου και <br />το θέλημα του Πατέρα μας και βοήθησέ με να αντέξω την αγωνία που <br />με περιμένει. <br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> <br />Τα λόγια μου πνίγηκαν στην απελπισία που αισθανόμουν. <br />Και σηκώνοντας ξανά τα μάτια μου προς αυτόν, τον είδα <br />να κλαίει σιωπηλά μα με πίκρα. <br />Γιατί στην καρδιά του υπήρχε περισσότερος πόνος απ' όσο στην δικη μου. <br />Κατάλαβα τότε, ότι ο Ραβί μου κι εγώ, είμαστε ενωμένοι στην αιωνιότητα. <br />Πως, εκεί που εκείνος θα πήγαινε, θα ήμουν κι εγώ επισης. <br />Γιατί ο Ραβί μου φωτίζει τον δρόμο προς την πληρότητα του Θεού, <br />κι εγώ αυτός που φωτίζεται μέσα στον ξερό τόπο στον οποίο γυρίζει και <br />γυρίζει όταν τον σέρνει το σκοτάδι. <br /><span style="font-style:italic;">Καλότυχος αυτός που μπορεί να ακολουθήσει τον Ραβί μου χωρίς <br />να ακούσει τη φωνή μου. <br />Καλότυχος και όποιος ακούει τη φωνή μου και σ' αυτήν <br />αναγνωρίζει επίσης τον Ραβί μου.</span> <br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> <br />Και τότε ο Ραβί οδήγησε την αντίληψή μου, και είδα τον <br />Πατέρα μας στους ουρανούς. <br />Και είδα τον Ραβί μου να κάθεται στα δεξιά του. <br />Και εγώ ήμουν στ' αριστερά. <br />Και εκείνη τη στιγμή, ο Πατέρας, ο Ραβί μου, κι εγώ <br />ήμασταν ένα μόνο πράγμα. <br /> <br /> <br /> <br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-947215341327424423?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-33337858897605661672011-06-12T21:00:00.000+03:002011-06-12T21:01:02.125+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-TnQ7eDeoz8w/TfOGVWJxpSI/AAAAAAAAAUo/-OIyeHWeCU4/s1600/Deathasastranger.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-TnQ7eDeoz8w/TfOGVWJxpSI/AAAAAAAAAUo/-OIyeHWeCU4/s320/Deathasastranger.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5616980861543097634" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:verdana;">"Ο θάνατος είναι ανήθικος, είναι αφύσικος.<br />Ο σαρκικός θάνατος είναι η κρυσταλλοποίηση μιας πίστης<br />που δανειστήκαμε από μια ανθρωπότητα που <br />επαναπαύεται στον πόνο και αγαπάει να υποφέρει.<br />Είναι η υλοποίηση εκατομμυρίων θανάτων που<br />καθημερινά επαληθεύονται μέσα μας.<br /><br />Ο θάνατος είναι πάντα μια αυτοκτονία.<br />Είναι η αντίσταση στην αλήθεια, στην αρμονία, στην ομορφιά. Καταστρέφει ό,τι δεν είναι δυνατόν να γίνει αλήθεια.<br />Εάν είμαστε αληθινοί σε κάθε κύτταρο του σώματός μας,<br />δεν θα πεθαίναμε ποτέ".</span></span><br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-3333785889760566167?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-52741291807443028392011-06-06T17:56:00.002+03:002011-06-08T14:14:41.665+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-evY62cV4aN4/Te9ZiQhoG8I/AAAAAAAAAUg/FArizVCk-ok/s1600/EnneagramNumbersBl%2521%2521%2521%2521%2521.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 225px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-evY62cV4aN4/Te9ZiQhoG8I/AAAAAAAAAUg/FArizVCk-ok/s320/EnneagramNumbersBl%2521%2521%2521%2521%2521.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615805705440730050" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Οι ιεροί αλλά και παραδοσιακοί - λαϊκοί και δημοτικοί χοροί<br />σ' όλες τις κουλτούρες των λαών της Γης, μιλούν ουσιαστικά μέσα<br />από μια πανανθρώπινη και παγκόσμια γλώσσα -τη γλώσσα του σώματος-<br />που έχει το αντίστοιχό της τόσο μέσα μας όσο και μέσα στο Εννεάγραμμα.<br /><br />Κοιτώντας τους χορούς ή χορεύοντάς τους μπορούμε να διαβάσουμε<br />και να γνωρίσουμε Αλήθειες που οι σοφοί του μακρινού<br />παρελθόντος γνώριζαν και θέλησαν να τις μεταδώσουν όχι μόνο στους<br />ανθρώπους του καιρού τους αλλά και στις μελλοντικές γενιές<br />μέσα από τον χορό, την μουσική και γενικά μέσα από την τέχνη.<br /><br />Στον χορό οι κινήσεις των χεριών, οι βηματισμοί και οι στάσεις<br />των ποδιών, οι επαναλαμβανόμενες περιστροφές γύρω από ένα<br />σημείο ή έναν κύκλο, όλα αυτά αποτελούν ουσιαστικά ένα<br />Αλφάβητο που μεταδίδει, μέσα από την χορογραφία, αυτές τις<br />γνώσεις καλύτερα απ'ό,τι θα μπορούσε να το κάνει ένα βιβλίο,<br />κι αυτό γιατί δεν μιλά μόνο στο νου, ούτε μόνο στην καρδιά,<br />αλλά γίνεται βίωμα και εμπειρία μέσα στο ίδιο μας το σώμα<br />αγγίζοντας το σύνολο του Είναι μας.<br /><br />Καθώς το Εννεάγραμμα είναι ένα πλάνο δράσης, σ' αυτό το Τρίγωνο,<br />ο Κύκλος και οι Εσωτερικές Γραμμές είναι τα κλειδιά για να<br />διδαχτούμε και να κατανοήσουμε το νόημα των χορών.<br /><br />Οι χοροί που στις περισσότερες παραδοσιακές κουλτούρες κινούνται<br />κυκλικά, χορογραφούνται με βηματισμούς, στάσεις και κινήσεις<br />που γίνονται κυκλικά επαναλαμβανόμενες, στους Ιερούς όμως<br />χορούς υπάρχει πάντα ένα στοιχείο, όπου εκτός από τον Χορό<br />που κινείται γύρω στον κύκλο υπάρχει και ο Κορυφαίος όπως και<br />στο Αρχαιοελληνικό Θέατρο, που τοποθετείται συνήθως στο κέντρο<br />δηλώνοντας την ύπαρξη ενός σταθερού και αληθινού Εγώ.<br />Αυτόν ακριβώς δείχνει ο χορός τους.<br />Γύρω του κινείται σε μια τρελλή περιφορά κάποιος που εκφράζει<br />τα αντιμαχόμενα μεταξύ τους "εγώ" ταυτισμένος με τον μηχανικό<br />εαυτό του, ώσπου κάποτε ξυπνά, κάθεται ήσυχα πίσω από τον<br />Κορυφαίο και τότε όλοι μένουν ακίνητοι κάτω από το Φως της<br />επίγνωσης.<br />Πολλές φορές στο κεντρικό σημείο ανάβουν μια φωτιά και γύρω της<br />κινούνται οι χορευτές.<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/KMA8uQfCQWM" allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" width="420"></iframe><br /><br />Παρατηρώντας τους βηματισμούς καθώς κινούνται μέσα στις<br />εσωτερικές γραμμές του Eννεαγράμματος, μπορούμε να δούμε<br />σ' ένα υπέροχο οπτικοακουστικό σύνολο να εκφράζουν την ενέργεια του 7, που φανερώνει την ενέργεια της<br />νοημοσύνης σε κάθε φάση της διαδικασίας, όπως εκδηλώνεται<br />μέσα στην πράξη της ολοκλήρωσης που συντελείται μέσα<br />στην εσωτερική Ζωή.<br />Εκεί, η αντίληψη συνδέεται με την πραγματικότητα και<br />το όλον με τα μέρη του.<br /><br /><br /><br /><span style="font-family: arial;font-family:verdana;font-size:85%;" class="Apple-style-span" ><br /><span class="Apple-style-span">*Το κείμενο αυτό είναι της καλής φίλης Μαρίας Παπαγιάννη,<br /></span></span><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-family: arial;font-family:verdana;font-size:85%;" class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span">η οποία επι χρόνια μελετά με αφοσίωση το Εννεάγραμμα.</span></span><br /><br />.<br /></span><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-5274129180744302839?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-60788004132908248902011-05-31T18:49:00.036+03:002011-06-04T09:26:21.120+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-6kXrZrd2vZ8/TeUVi8HXWAI/AAAAAAAAAT4/E5vL3zFVn_o/s1600/28.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 254px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-6kXrZrd2vZ8/TeUVi8HXWAI/AAAAAAAAAT4/E5vL3zFVn_o/s320/28.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612916200583944194" border="0" /></a> <br /><span style="font-family:verdana;"> <br />Οτιδήποτε βιώνουμε και υποφέρουμε στη διάρκεια μιας <br />σωματικής ασθένειας, λαμβάνει χώρα αποκλειστικά <br /> στη συνείδησή μας. <br /> <br />Η ύλη - το σώμα - χρησιμεύει μόνο ως επιφάνεια προβολής, αλλά δεν αποτελεί τον τόπο γένεσης κάποιου προβλήματος, επομένως ούτε τον τόπο όπου θα επιλυθεί κάποιο πρόβλημα. <br />Ως επιφάνεια προβολής, <br />το σώμα είναι ιδανικό βοηθητικό μέσο για μια <br />καλύτερη γνώση, <br />αλλά λύσεις μπορεί να βρεί μόνο η συνείδηση. <br /> <br />Έτσι, κάθε σωματική ασθένεια αποτελεί μόνο συμβολική επεξεργασία του προβλήματος, της οποίας το δίδαγμα θα γονιμοποιήσει την συνείδηση. <br />Αυτή είναι και η αιτία που, <br /><span style="font-style:italic;">κάθε βιωμένη αρρώστια προκαλεί ένα βήμα ωρίμανσης</span>. <br /> <br />Έτσι διαμορφώνεται ένας ρυθμός μεταξύ της σωματικής <br />και της ψυχικής επεξεργασίας κάποιου ζητήματος. <br />Αν το ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί εξ'ολοκλήρου <br />στη συνειδηση, καλείται το σώμα, ως υλικό <br />βοηθητικό μέσο, να δραματοποιήσει το άλυτο ζήτημα <br />με συμβολική μορφή. <br />Το δίδαγμα, μετά τη θεραπεία της αρρώστιας, <br />επιστρέφει στην ψυχη. <br /> <br />Αν αυτή, παρά τις εμπειρίες που απέκτησε, δεν κατορθώσει ακόμα να "πιάσει" το πρόβλημα, αυτό βυθίζεται και πάλι <br />στην σωματικότητα, ώστε να συγκεντρωθεί περισσότερη πρακτική πείρα. <br />Η εναλλαγή αυτή θα επαναληφθεί για όσο διάστημα χρειάζεται, ώστε οι εμπειρίες που συγκεντρώθηκαν να καταστήσουν ικανή τη συνείδηση να λύσει τελεσίδικα το πρόβλημα ή την σύγκρουση. <br /> <br />Το σώμα δηλαδή, δεν είναι ο τόπος στον οποίο επιλύονται τα προβλήματα. <br />Ωστόσο ολόκληρη η ακαδημαϊκή ιατρική βαδίζει εκεί, <br />κοιτάζοντας με δέος όσα συμβαίνουν στο σώμα προσπαθώντας να λύσει την αρρώστια σε σωματικό επίπεδο. <br />(Στο σημείο αυτό θέλω να καταθέσω, πόσο πολυ δυσκολεύτηκεη ζωή μου από αυτή την νοοτροπία της ιατρικής, η οποία όχι μόνο σύμμαχός μου δεν υπήρξε μα και εμπόδιο στην προσωπική μου απόφαση να αναρρώσω) <br /> <br />Στο σώμα δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται "λύση". <br />Η ανθρώπινη οντότητα λαμβάνει χώρα στη συνείδηση και αντανακλάται στο σώμα. <br />Το συνεχές στίλβωμα του καθρέφτη δεν αλλάζει το είδωλο που καθρεφτίζεται. <br />(Μακάρι να ήταν τα πράγματα τόσο απλά). <br />Ας σταματήσουμε να αναζητάμε στον καθρέφτη την αιτία, <br />κι ας τον χρησιμοποιήσουμε για να δούμε τον εαυτό μας. <br /> <br /></span> <br /></span> <br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-6078800413290824890?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-84602506122974270332011-05-26T17:59:00.012+03:002011-09-07T20:47:59.407+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/250px-Noh_mask02.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/250px-Noh_mask02.0.jpg" border="0" /></a> <br /> <br /><span style="font-family:verdana;">'Οχι, ο ηθοποιός δεν πρέπει να είναι </em>ευαίσθητος.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Η ευαισθησία στον ηθοποιό, αποβαίνει επιβλαβής στη σκηνή.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Η ερμηνεία των ηθοποιών που βάζουν συναίσθημα , είναι εκ περιτροπής δυνατή και αδύναμη, θερμή και ψυχρή, ανούσια και έξοχη. Θα τα χαλάσουν αύριο στο σημείο που σήμερα ήταν υπέροχοι και αντίστροφα.</span> <br /><span style="font-family:verdana;"></span> <br /><span style="font-family:verdana;">Δεν θα μπορούσε ένας ευαίσθητος ηθοποιός να παίξει δύο φορές συνέχεια τον ίδιο ρόλο, με την ίδια θέρμη και την ίδια επιτυχία. Γιατί η ερμηνεία είναι έργο ψυχραιμίας, όχι παραφοράς. Ο ερμηνευτής που τον οδηγεί το συναίσθημα δεν θα μπορέσει να χειριστεί μια απρόβλεπτη φάση.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Ο ευαίσθητος άνθρωπος επαφίεται περισσότερο απο όσο πρέπει στην διάθεση του διαφράγματός του.</span> <br /><span style="font-family:verdana;"></span> <br /><span style="font-family:verdana;">Μα πώς? λέει συνήθως ο θεατής.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Αυτοί οι τόνοι οι τόσο λυπητεροί, οι τόσο πονεμένοι, απο τα βάθη των σπλάγχων του καλλιτέχνη που με συγκλονίζουν, δεν τους γεννάει συναίσθημα, δεν τους εμπνέει απελπισία?</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Η απάντηση είναι, καθόλου!</span> <br /><span style="font-family:verdana;"></span> <br /><span style="font-family:verdana;">Τα λόγια που εκφέρονται απο τον ηθοποιό είναι υπολογισμένα, αποτελούν μέρος ενός συστήματος απαγγελίας - αν ειπωθούν πιο χαμηλά ή πιο ψηλά απο το εικοστό ενός τετάρτου τόνου γίνονται ψεύτικοι-, υπόκεινται σε έναν νόμο ενότητας, όπως στην αρμονία, έχουν προετοιμαστεί και διαφυλαχτεί.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Ανταποκρίθηκαν στις απαιτούμενες προυποθέσεις μόνο έπειτα απο μακρόχρονη μελέτη και για να βγούν σωστά επαναλήφθηκαν εκατό φορές και πάλι!</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Ακόμη και τη στιγμή που συγκλονιζόμαστε οι θεατές, αυτός ακούει τον εαυτό του και όλο το ταλέντο του συνίσταται, όχι στο να ασθάνεται, αλλά στο να αποδίδει με σχολαστική ακρίβεια τα εξωτερικά σημεία του συναισθήματός του, ώστε να γελιέται ο θεατής.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Οι κραυγές του πόνου του έχουν αποτυπωθεί στο αυτί του. Οι χειρονομίες απελπισίας του είναι απο μνήμης και τις προετοίμαστε μπροστά σε καθρέφτη.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Ξέρει τη συγκεκριμένη στιγμή που θα βγάλει το μαντήλι του και θα κυλήσουν τα δάκρυα. Να τα περιμένετε σ' αυτή τη λέξη, σ' αυτή τη συλλαβή...ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα.</span> <br /><span style="font-family:verdana;"></span> <br /><span style="font-family:verdana;">Αυτό το τρεμούλιασμα της φωνής, αυτοί οι πνιγμένοι ήχοι, αυτό το ρίγος των μελών, το λύσιμο των γονάτων, αυτές οι λιποθυμίες, αυτή η παραφορά: καθαρή μίμηση, </span><span style="font-family:verdana;">μάθημα που έχει αποστηθίσει εκ των προτέρων, εκφραστικη γκριμάτσα,</span> <br /><span style="font-family:verdana;">εξαίσιος πιθηκισμός που ο ηθοποιός διατηρεί στην ανάμνησή του για πολύ καιρό αφότου την μελέτησε και που τον αφήνει ευτυχώς τελείως ελεύθερο, καθώς λέει και ο Ντιντερό.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Μόλις τελειώσει την ερμηνεία δεν του μένει ούτε μελαγχολία, ούτε ταραχή, ούτε πόνος , </span><span style="font-family:verdana;">ούτε ψυχική κατάπτωση.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Οι θεατές μόνο αποκομίζουν όλες αυτές τις εντυπώσεις.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Ο ερμηνευτής είναι κουρασμένος και ο θεατής θλιμμένος. Διότι αυτός κουράστηκε δίχως να αισθανθεί τίποτε και ο θεατής αισθάνθηκε δίχως να κουραστεί. Αν συνέβαινε κάτι άλλο απο αυτό, η μοίρα του ηθοποιού θα ήταν η πιο δυστυχισμένη μοίρα.</span><span style="font-family:verdana;"></span> <br /><span style="font-family:verdana;">Τα δάκρυα του ερμηνευτή κατεβαίνουν απο το μυαλό του. Τα δάκρυα του θεατή ανεβαίνουν απο την καρδιά του.</span> <br /><span style="font-family:verdana;"></span> <br /><span style="font-family:verdana;">Έτσι λοιπον.Δεν υπάρχει συναίσθημα, παρα μόνον Ταλέντο,σκληρή εκπαιδεύση και τεράστια κουλτούρα, αναγκαία όλα για να προσομοιόσουν επιτυχώς το συναίσθημα.</span> <br /><span style="font-family:verdana;"></span> <br /><span style="font-family:verdana;">Λέει ο Ντιντερό: <span style="COLOR: rgb(0,0,0)">" </span></span><span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)">Στην παραμικρή απρόβλεπτη περίσταση ο ευαίσθητος άνθρωπος τα χάνει</span><span style="COLOR: rgb(0,0,0)">।</span><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"> Δεν θα γίνει ούτε μεγάλος καπετάνιος, ούτε μεγάλος δικηγόρος, ούτε μεγάλος βασιλιάς, ούτε μεγάλος γιατρός. Γεμιστε την αίθουσα με αυτούς τους κλαψιάρηδες, μα μη βάλετε κανέναν πάνω στη σκηνή. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-8460250612297427033?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-44727781275726597222011-05-24T00:37:00.077+03:002011-09-07T20:51:41.401+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-Jj_mIAWLfwk/TdrU_cGjAMI/AAAAAAAAATA/PzxxUENz_tQ/s1600/expressionism-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610030472183873730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 263px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Jj_mIAWLfwk/TdrU_cGjAMI/AAAAAAAAATA/PzxxUENz_tQ/s320/expressionism-1.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;"><br /><span style="font-family:georgia;color:#000000;">Απο τη στιγμή που γεννήθηκα, φωνές ανέλαβαν να με καθοδηγήσουν.</span></span><span style="color:#000000;"><br /><span style="font-family:georgia;">Φωνές που έφερναν συμβουλές, προτάσεις, λύσεις, πληροφορίες...</span><br /><span style="font-family:georgia;">Ολα αυτά για μένα! Για το "χρήσιμο και μοναδικό άτομο" που ήμουν!</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Φωνές που μου έλεγαν ποια είμαι...ποια θα είμαι...πώς θα μπορώ</span><br /><span style="font-family:georgia;">μια μέρα να είμαι.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Προτάσεις- προτάσεις ένα σωρό. Άπειρο υλικό για αφομοίωση.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Φωνές που μαλάκωναν συμβουλευτικά για να μου πούν </span><br /><span style="font-family:georgia;">τι θα με ωφελούσε, τι θα με έβλαπτε.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Προστατευτικές φωνές με ενημέρωναν για τί αξίζει να προσπαθώ και γιατί όχι.</span><br /><span style="font-family:georgia;">Να μου λένε - να μου λένε.</span><br /></span><span tyle="font-family: arial" style="font-family:georgia;"><span style="color:#000000;">Ακουγα, τι είναι για το συμφέρον μου,<span style="font-family:georgia;"> τι είναι για την προοδό μου, τι είναι για την δόξα μου, για την επικράτησή μου, για την νικη μου, τι είναι, τι είναι...</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Φωνές στοργικές, αυστηρές, στριγγιές, μειλίχιες, ψιθυριστές</span><br /></span><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#000000;">κάθε είδους φωνές.<br />Να μου λένε γιατί θάπρεπε να ζω ή να πεθάνω.<br />Όλα τα κηρύγματα μου'καναν για τον άνθρωπο, πριν αποφασίσουν να με κάνουν τέτοιο.<br /><br /><span style="font-family:georgia;">Μια μέρα, οι φωνές σταμάτησαν</span><br /><span style="font-family:georgia;">Τι έχει συμβεί?</span><br /><span style="font-family:georgia;">Μήπως είχα πέθάνει? μήπως είχα κουφαθεί?</span><br /></span><span style="color:#000000;"><span style="font-family:georgia;">Με έλουσε κρύος ιδρώτας...βαθύς ο τρόμος:<br />Τώρα πώς θα επιβιώσω? </span><br /><span style="font-family:georgia;">Εκανα να βγάλω φωνή για να φωνάξω βοήθεια. Φωνή δεν είχα.</span><br /></span><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#000000;">Αλλο πάλι και τούτο!<br />Πώς δεν το είχα καταλάβει ως τώρα πως δεν είχα φωνή?<br /><span style="font-family:georgia;">Ήμουν ένα κατασκεύασμα απο φωνές, δίχως φωνή.</span><br /><br /></span><span style="color:#000000;"><span style="font-family:georgia;">Ακούγονταν μόνο το πνιχτό αγκομαχητό, του δια της βίας ανθρώπου.<br />Εκείνη τη στιγμή όρμηξε για πρώτη φορά το δίλημμα με εκρηκτική δύναμη και με πίεσε δίχως ανακωχή:<br />"Θέλω να επιστρέψουν οι φωνές ή να αποκτήσω τη δική μου?"<br /></span><br /></span><br /><br />.</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-4472778127572659722?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-59943000936716840022011-05-19T13:07:00.011+03:002011-09-15T14:49:15.311+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S55C6Gv1uzI/AAAAAAAAAA8/J7Y1Ww_IAQk/s1600-h/PICASO+SPECIAL.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448866165175991090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 206px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S55C6Gv1uzI/AAAAAAAAAA8/J7Y1Ww_IAQk/s320/PICASO+SPECIAL.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;"> <span style="color:#000000;"><br />"Ο άνθρωπος που πιστεύει στον εαυτό του, κάνει ένα βήμα φαινομενικά στο κενό, και μόνο τότε, πέρα από κάθε αμφιβολία, βλέπει το έδαφος κάτω από τα πόδια του να υλοποιείται, δικαιώνοντας τη φωτεινή παραφροσύνη του.<br /><br /></span><br /><br /></span><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-5994300093671684002?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-24241511268650630442011-05-08T20:54:00.037+03:002011-05-09T00:31:55.046+03:00<p><a href="http://2.bp.blogspot.com/-xaCauzx1l1c/TcbZSQq8QDI/AAAAAAAAAP4/jC8_VUcElJI/s1600/giotto-hell-scrovegni-chapel.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604405694045110322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 254px; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-xaCauzx1l1c/TcbZSQq8QDI/AAAAAAAAAP4/jC8_VUcElJI/s320/giotto-hell-scrovegni-chapel.jpg" border="0" /></a> </p><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ο κόσμος είναι έτσι&nbsp;&nbsp;επειδή εγώ είμαι έτσι</span><br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-2424151126865063044?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-7521831049019850912011-05-03T14:52:00.003+03:002011-05-31T18:47:32.149+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-le_g1jV2pnI/Tb--e3i8Z6I/AAAAAAAAAPA/qbpY6mygf2A/s1600/2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 204px; height: 280px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-le_g1jV2pnI/Tb--e3i8Z6I/AAAAAAAAAPA/qbpY6mygf2A/s400/2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5602405898988054434" /></a><br />Ό άνθρωπος νοσεί επειδή δεν είναι "ολόκληρος".<br /><br />Τα συμπτώματα μας οδηγούν σε "θαμμένα" θέματα<br />στα οποία μπορούν να μας οδηγήσουν, αν συμμαχήσουμε μαζί τους,<br />για να αναγνωρίσουμε τι μας λείπει.<br /><br />Θα πρέπει να σταματήσουμε κάθε μάχη κατά της ασθένειας <br />και να μάθουμε να ακούμε και να βλέπουμε τι θέλει να μας πει.<br />Να έρθουμε σε επικονωνία με τα συμπτώματά μας, αν θέλουμε να κατανοήσουμε το μήνυμά τους.<br />Να είμαστε σε θέση να αμφισβητήσουμε τις ιδέες που έχουμε για τον εαυτό μας και να ενσωματώσουμε αυτό που το σύμπτωμα προσπαθεί να μας πει σωματικά. <br />Δηλ. να καταστήσουμε το σύμπτωμα περιττό, αφήνοντας <br />να συνειδητοποιήσουμε αυτό που μας λείπει.<br />Η ίαση (λύτρωση) συνδέεται με μια δεύρυνση της συνείδησης και με ωριμότητα.<br /><br />Αν το σύμπτωμα δημιουργήθήκε επειδη κάποια σκιά βυθίστηκε και εγκαταστάθηκε<br />στο σώμα, η ίαση είναι η αναστροφή αυτής της διαδικασίας: <br />Η αρχή που διέπει το σύμπτωμα καταγράφεται στη συνείδηση<br />και το λυτρώνει από την υλική του υπόσταση<br /><br />Ο,τι δεν θέλουμε στην συνείδησή μας και νομίζουμε ότι αγνοώντας το, το παραμερίζουμε<br />καταλήγει στην κυριολεξία στο πλάι ή κατα τον Γιούνγκ, στη σκιά.<br />Επομένως η σκιά αποτελείται από όλα εκείνα που δεν θελήσαμε να αντιληφθούμε και<br />να δεχτούμε , αντίθετα μάλλιστα προτιμήσαμε να παραβλέψουμε.<br />Τότε η έκφρασή τους γίνεται μέσω του σώματος με τα ανάλογα συμπτώματα.<br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-752183104901985091?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-81647657922658754652011-04-29T10:49:00.030+03:002011-04-30T15:16:37.679+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-BV4LXqPqC6s/TbpuYERL7OI/AAAAAAAAAOI/CyMDTR3aSiA/s1600/Shadows.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5600910446330375394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 168px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-BV4LXqPqC6s/TbpuYERL7OI/AAAAAAAAAOI/CyMDTR3aSiA/s320/Shadows.jpg" border="0" /></a> <br /><span style="font-family:verdana;"> <br />Προσωπικά, δεν ενδιαφέρομαι να πεθάνω. <br />Προτιμώ να πεθαίνω και να γεύομαι την επαναγέννηση <br />μέσα στη ζωή. <br />Να παρακολουθώ τις κηδείες των ρόλων μου, δίχως να πέφτω <br />μέσα στον λάκκο. <br /> <br />Μ' αρέσει επίσης να τριγυρνώ στο προσωπικό μου νεκροταφείο <br />και να ανακαλύπτω τα πεθαμένα μέρη του εαυτού μου, <br />αυτά που έχω θέσει εκτός των τειχών μου.</span> <br /><span style="font-family:verdana;"> <br />Να ο σκοπός : Να γκρεμίζω τον τοίχους μου και να ξανα- <br />ζωντανεύω τους δικούς μου Λαζάρους. <br /> <br />Αυτή είναι και η διάλυση του θανάτου και ο επαναπροσδιορισμός του ως η μεγαλύτερη αλήθεια. <br /> <br /> <br /> <br /> .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-8164765792265875465?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-65388425529062948422011-04-24T11:29:00.023+03:002011-04-24T18:34:55.467+03:00<div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-iLPu9Ci13UM/TbPiFj5o8cI/AAAAAAAAAM4/Qh5az2H23Zc/s1600/Hermann_Hesse_1926_by_Gret_Widmann.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599067346915881410" style="float: left; margin: 0px 10px 10px 0px; width: 252px; height: 252px;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-iLPu9Ci13UM/TbPiFj5o8cI/AAAAAAAAAM4/Qh5az2H23Zc/s320/Hermann_Hesse_1926_by_Gret_Widmann.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:trebuchet ms;">"...Μόνο τώρα αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πόσοι και πόσοι δρόμοι μπορούν να μας οδηγήσουν στη γνώση, ότι η μελέτη δεν είναι η μοναδική οδός προς αυτήν, κι ίσως όχι η καλύτερη για να την ακολουθήσει κανείς.<br />Αυτή η οδός είναι ασφαλώς αυτή που ακολούθησα εγώ κι οφείλω να την συνεχίσω.<br /><br /></span><br /><span style="font-family:arial;">Ομως σε σένα βλέπω απ΄τον αντίθετο δρόμο, το δρόμο που οδηγεί μέσ' απ' τις αισθήσεις,<br />φτάνει τόσο βαθειά σε μια γνώση όσο μπορούν να φτάσουν οι περισσότεροι σοφοί, στην ουσία και το μυστικό της ύπαρξής μας, κι αποτελεί ένα πολύ πιο ζωντανό τρόπο να τη βγάζει στην επιφάνεια.<br /><br />- "Καταλαβαίνεις τώρα ", είπε ο Χρυσόστομος, "γιατί δεν μπορώ να εννοήσω μια σκέψη χωρίς την εικόνα της?"<br />- "Αυτό το κατάλαβα από πολύ πιο πρίν.<br />Η σκέψη είναι μια αέναη απλοποίηση, ένα άπλωμα της ματιάς πέρα από τα πράγματα που μπορεί να συλλάβει το μάτι, η απόπειρα να οικοδομηθεί ένας κόσμος καθαρής νόησης.<br />Εσείς, όμως, οι καλλιτέχνες κρύβετε στην καρδιά σας τα πιο φθαρτά πράγματα και, μέσ' απ' την ίδια την παροδικότητα και τη φθορά τους, εξαγγέλετε το νόημα του κόσμου.<br />Ποτέ δεν κοιτάζετε πέρα η πάνω απ' αυτό.<br />Του παραδίνεστε κι ωστόσο, μ' αυτή καθαυτή την αφοσίωσή σας, </span></div><span style="font-family:trebuchet ms;">τον αλλάζετε και τον μετατρέπετε στην υψηλότερη έκφρασή του, ώσπου να μοιάσει η επιτομή της αιωνιότητας. </span><br /><div style="font-family: trebuchet ms;"><br />Εμείς οι διανοητές, αγωνιζόμαστε να φτάσουμε στον Θεό μας απομακρύνοντας τον κόσμο απ' το πρόσωπό του.<br />Εσείς έρχεστε σ' Αυτόν αγαπώντας τη δημιουργία Του και αναπλάθοντάς την εξαρχής.<br />Και τα δύο είναι ατελή ανθρώπινα έργα. <br />Μα απ' τα δύο η τέχνη είναι αθωότερη".<br /></div><br /><br /><br />Ερμαν Εσσε<br /><p><span style="font-family:times new roman;">Νάρκισσος και Χρυσόστομος.</span></p><p><span style=";font-family:times new roman;font-size:85%;" ><br /></span></p><p><span style=";font-family:times new roman;font-size:85%;" >.<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-6538842552906294842?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-37768888273594758202011-04-17T15:57:00.030+03:002011-04-18T21:52:33.734+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-IWzLdEC4ozA/TarlCbvhX9I/AAAAAAAAAMw/CY8XQyqm-nY/s1600/l_56b1fe365a17d315f22bad1dbdf4f4ad.jpg"><span style="font-family:verdana;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596537316930838482" style="float: left; margin: 0px 10px 10px 0px; width: 320px; height: 220px;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-IWzLdEC4ozA/TarlCbvhX9I/AAAAAAAAAMw/CY8XQyqm-nY/s320/l_56b1fe365a17d315f22bad1dbdf4f4ad.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:verdana;"> <span style="font-size:100%;"><br />Ξημερώματα με ξύπνησε ένα βογκητό που ερχόταν απ' τα βάθη μου. Εφερε </span></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >μαζί του κι ένα συναίσθημα βαθύ, πηχτό, </span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >σκούρο καφέ της βρώμικης λάσπης, που </span><span style=";font-family:Verdana;font-size:100%;" >κάλυψε την περιοχή ανάμεσα στο στομάχι </span><span style=";font-family:Verdana;font-size:100%;" >και το στέρνο μου.</span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:verdana;"> </span></span><span style=";font-family:Verdana;font-size:100%;" >Ξέροντας πως τo συναίσθημα είναι πολύτιμος οδηγός το ακολούθησα.</span> <span style=";font-family:Verdana;font-size:100%;" > <br /><br />Με έβγαλε σε μπουντρούμι βαθειά στη γή σκαμμένο, δίπλα στον αρχαίο βράχο και τον είδα: Άνθρωπος των σπηλαίων, συγκεντρωμένη βρώμικη σάρκα πεσμένη κατάχαμα, εγκατελειμμένος,αποκλεισμένος. <br />Υπήρχε σκοτάδι και κατά κάποιο μυστήριο τρόπο ο φωτισμός του χώρου εξαρτιόταν<br />από μένα. <br /><br />Δεν αναρωτήθηκα ποιός τον απέκλεισε εκεί, το συναίσθημά μου δεν μου άφηνε καμμία αμφιβολία.<br />Εγώ.<br /><br />Εκείνη τη στιγμή, ένοιωσα τον πόνο μου να διαπερνά πολλά υποστρώματα άγνοιας και κάτι σκίρτησε στην κατανόησή μου. <br /><br /><br />Η πρώτη ηλιαχτίδα εμφανίστηκε ανάμεσα στο στομάχι και το στέρνο μου. Θα σε αγαπήσω, του ψιθύρισαν τα σωθικά μου. <br /><br /></span><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-3776888827359475820?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-76157880867602040002011-04-15T19:23:00.021+03:002011-04-15T20:34:28.614+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-siuxtg4H30c/TahyK6o23yI/AAAAAAAAAMo/dKjqg8lv8FQ/s1600/k1535698.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595848068872724258" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 170px; CURSOR: hand; HEIGHT: 170px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-siuxtg4H30c/TahyK6o23yI/AAAAAAAAAMo/dKjqg8lv8FQ/s400/k1535698.jpg" border="0" /></a> <span style="font-family:verdana;"> <br /><br />Αυτή είναι κατα βάση η βαθύτερη ανάγκη</span> <span style="font-family:verdana;">σε κάθε άνθρωπο, να ανήκει. </span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-7615788086760204000?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-14882348629966678492011-04-08T20:22:00.024+03:002011-04-08T21:43:11.085+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-qGrlx-FDQVk/TZ9E4RlXo0I/AAAAAAAAAL4/rLDLsm_zEH0/s1600/K107KLEE.JPG"><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5593264995800949570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 158px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-qGrlx-FDQVk/TZ9E4RlXo0I/AAAAAAAAAL4/rLDLsm_zEH0/s200/K107KLEE.JPG" border="0" /></span></a><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><span style="font-family:verdana;font-size:100%;"> </span></span><span style="font-family:georgia;font-size:130%;"><span style="font-family:verdana;font-size:100%;"></span></span><span style="font-family:verdana;"><br /><br /><br />Όποιος έχει λιγότερα απ' όσα επιθυμεί, πρέπει να γνωρίζει ότι έχει περισσότερα απ' όσα αξίζει. </span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-1488234862996667849?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-21068602618623891982011-03-30T16:53:00.006+03:002011-03-30T17:19:51.093+03:00"Σκύβω μέσα μου και ανατριχιάζω Οι πρόγονοί μου, από τη φύτρα του κυρού, αιμοβόροι κουρσάροι στη θάλασσα, πολέμαρχοι στη στεριά, χωρίς φόβο μήτε ανθρώπου μήτε Θεού. Από το σόι της μάνας μου, μουντοί, αγαθοί χωριάτες που έσκυβαν ολημερίς στη γής μ' εμπιστοσύνη, έσπερναν, περίμεναν σίγουροι τις βροχές και τους ήλιους, θέριζαν, και κάθουνταν το δειλινό στο πεζούλι του σπιτιού τους, σταύρωναν τα χέρια κι είχαν τα θάρρη τους στο Θεό. <br /><br />Πώς να μπορέσω να συνταιριάξω τους δύο τούτους στρατευόμενους μέσα μου προγόνους, τη φωτιά και το χώμα? Ένοιωθα πως αυτό ήταν το χρέος μου, το μοναδικό, να φιλιώσω τ' αφίλιωτα, ν'ανεβάσω από τα νεφρά μου το πηχτό προγονικό σκοτάδι και να το κάμω όσο μπορώ, φώς. <br /><br />Αυτή δεν είναι η μέθοδο του Θεού? Αυτή δεν έχουμε κι εμείς χρέος να εφαρμόζουμε ακολουθώντας τ' αχνάρια του? Μικρή αστραπή η ζωή μας, μα προφταίνουμε. Αλάκερο το σύμπαντο, χωρίς να το ξέρει, ακολουθάει τη μέθοδο αυτή. Το κάθε ζωντανό είναι αργαστήρι, όπου κρυμμένος ο Θεός κατεργάζεται και μετουσιώνει τη λάσπη..." <br /><br /> <br />Νίκος Καζαντάκης "αναφορά στον γκρέκο". <br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-2106860261862389198?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-4061470897761742842011-03-26T12:12:00.006+02:002011-03-26T12:29:18.979+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-bICgWO2UKs8/TY28TOnfL7I/AAAAAAAAAK4/eZv7xtSs9Go/s1600/POYLIA+4.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5588329751163908018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 286px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-bICgWO2UKs8/TY28TOnfL7I/AAAAAAAAAK4/eZv7xtSs9Go/s400/POYLIA%2B4.bmp" border="0" /></a><br /><br />με τα μάτια της καρδιάς<br />βλέπεις πως τα πουλιά<br />δεν πετούν αλλά<br />χορεύουν στον αέρα<br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-406147089776174284?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-88163017824104808372011-03-21T18:28:00.005+02:002011-03-26T12:30:27.314+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-OboNmAwmwLE/TYd89CijBeI/AAAAAAAAAKQ/JW7iG4iGrII/s1600/MONTAZ-Thomas_Barbey_Urban_Offering.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586571250872026594" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 252px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-OboNmAwmwLE/TYd89CijBeI/AAAAAAAAAKQ/JW7iG4iGrII/s320/MONTAZ-Thomas_Barbey_Urban_Offering.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Η πόλη: Το τέρας αυτό που σου απομυζά<br />όλη την ενέργεια. Τόσα σπίτια, τόσα πράγματα!<br />Εδώ το άχρηστο μεταμφιέζεται σε αναγκαίο και<br />αναλώνει ζωές.<br /></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-8816301782410480837?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-61296779444307197832011-03-18T20:18:00.010+02:002011-03-26T12:31:12.104+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-bWoZnXMQPVs/TYOimcNZADI/AAAAAAAAAKI/FWwYoS6pE5s/s1600/Ο+τζακ+και+η+φασολιά.jpg"><span style="font-family:verdana;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585486744160632882" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 256px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-bWoZnXMQPVs/TYOimcNZADI/AAAAAAAAAKI/FWwYoS6pE5s/s320/%25CE%259F%2B%25CF%2584%25CE%25B6%25CE%25B1%25CE%25BA%2B%25CE%25BA%25CE%25B1%25CE%25B9%2B%25CE%25B7%2B%25CF%2586%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25AC.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:verdana;"> Η γοητεία του παραμυθιού βρίσκεται στον τρόπο που εκείνο αποκαλύπτει την εσωτερική μας φύση, με τις άπειρες ηθικές, ψυχικές και πνευματικές της δυνατότητες. Είναι η αναζήτηση για το νόημα της ζωής.<br /><br /></span><span style="font-family:verdana;">Τα θέματα που προέρχονται από αγαπημένα παραμύθια, έχουν πολλά χαρακτηριστικά και συγκεντρώνουν τη γνήσια φύση της παράδοσης. Τα πρότυπα υποδείγματα αποτελούνται από εικόνες και σύμβολα όμοια σε όλο τον κόσμο, αρχέτυπες εικόνες και συμβολισμούς βαθιά ριζωμένους στο ασυνείδητο της ύπαρξης που βοηθούν τον άνθρωπο να καταλάβει τον εαυτό του και τον κόσμο που τον περιβάλει αλλά και το άγνωστο και ανεξήγητο της δημιουργίας και των νόμων της.</span> <span style="font-family:verdana;"> <br /><br />Τα παραμύθια, οι μύθοι, οι θρύλοι έχουν τις ρίζες τους βαθιά μέσα στην ανθρώπινη φύση, η οποία αναζητάει συνεχώς τους λόγους ύπαρξής της. Κάποτε ανάφερε ο Σολζενίτζιν στην απονομή των βραβείων Νόμπελ «Μερικά πράγματα οδηγούν σ' έναν κόσμο πέρα από λόγια... Είναι σαν αυτόν, τον μικρό καθρέφτη στα παραμύθια – κοιτάς μέσα του και αυτό που βλέπεις δεν είναι ο εαυτός σου. Για μια στιγμή είδες το Aφθαστο... και η ψυχή σου το αναζητά».<br /><br /><br />Η συμβολική μορφή και ο αρχέτυπος χαρακτήρας τους κάνει τα παραμύθια κατανοητά σε όλους τους ανθρώπους, διαφορετικών ηλικιών, εποχών, πολιτισμών. Παρέχει τις γέφυρες και ένα μέσον αναγωγής από τον ένα βαθμό κατανόησης στον επόμενο, όχι μόνο ανάμεσα στους πολιτισμούς αλλά και ανάμεσα στα διαφορετικά επίπεδα του ίδιου του ανθρώπου, στην φωτεινή αλλά και στη σκοτεινή του πλευρά, στις συναισθηματικές, πνευματικές του συγκρούσεις. Τα αρχέτυπα σύμβολα του γένους επιβάλλονται και μέσα από αυτά εκφράζονται οι ανάγκες του ανθρώπου.<br /><br /><br /></span>«......και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα»<br /><br /><br /><br />Cooper J। C.<br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-6129677944430719783?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-6546537777000385692011-03-02T20:13:00.006+02:002011-03-02T20:21:40.485+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-MB4o8uaKSxc/TW6JxD4QcrI/AAAAAAAAAKA/afQUJppiL0A/s1600/michel-ange.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5579548464306483890" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 254px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-MB4o8uaKSxc/TW6JxD4QcrI/AAAAAAAAAKA/afQUJppiL0A/s320/michel-ange.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Η συνείδηση του ασυνείδητου της ζωής είναι ο αρχαιότερος φόρος που καταβάλλεται στη νόηση. </span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-654653777700038569?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-764763895645097182011-02-28T19:06:00.017+02:002011-03-02T20:24:52.679+02:00Το χαλάκι,απρόσμενα σηκώθηκε μια μέρα και είπε:<br />"Τέρμα! ό,τι πατήσατε πατήσατε. Τελείωσε αυτός ο ρόλος μου".<br />- Μα, εσύ είσαι χαλάκι..τι θα πεί τέλειωσε αυτός ο ρόλος? Τι άλλο ρόλο μπορεί να κάνει ένα χαλάκι?<br />- Τι ρόλο? αφήστε την φαντασία σας ελεύθερη και θα βρείτε πολλούς.<br /><br />Αλλά το πόδι που βολευόταν να πατάει το χαλάκι, δεν μπορεί να επιτρέψει στην φαντασία του να γίνει<br />δημιουργική και να επινοήσει άλλους ρόλους για το χαλί, γιατί θα ξεβολευτεί.<br />Δεν μπορεί.<br />Οπότε δεν δέχεται ότι το χαλάκι μπορεί να αλλάξει ρόλο.<br /><br />Τώρα υπάρχει μόνο ο νέος ρόλος που επέλεξε το χαλάκι. Ο νέος ρόλος, σύμφωνα με τον οποίο αποκλείει τα πόδια των άλλων επάνω του. Ακολουθεί την λαχτάρα του να αλλαξει και αφήνει πίσω<br />όσους δεν δέχονται την νέα του ταυτότητα.<br />"Οταν ξαναγίνεις το χαλάκι που ήσουν πάρε μας να μας το πείς" του φωνάζουν.<br /><br />Κάτι τους διαφεύγει. Στην αρχή του κειμένου είπαμε<br />πως το χαλάκι σηκώθηκε <em>απρόσμενα</em>. Ομως για το ίδιο το χαλί<br />η αλλαγή αυτή έχει ιστορία, μια σειρά από μικρές αποφαστιστικές εσωτερικές αλλαγές που δεν γίνονταν αντιληπτές από τους άλλους και για τις οποίες το χαλάκι εργάζονταν σοβαρά νυχθημερόν επί πολύν καιρό.<br /><br />Ενα είναι σίγουρο: Το χαλάκι δεν μπορεί να κάνει πια παρέα με τους<br />παλιούς του "φίλους". Μόνον με όσους από αυτούς σεβαστούν το νέο του ρόλο-όνειρο, κίνηση που θα πρέπει να συνοδευτεί και από προσωπκή αποδεσμεύση του στερεότυπου : <br />"Το χαλί είναι μόνο για να το πατάς". <br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-76476389564509718?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-791518437267277112011-02-22T18:49:00.011+02:002011-02-22T19:08:33.966+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-wS96nF5zS9I/TWPsAlG9hPI/AAAAAAAAAJw/ZNzDrwEVDtg/s1600/VASARELY.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576560258320270578" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 157px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-wS96nF5zS9I/TWPsAlG9hPI/AAAAAAAAAJw/ZNzDrwEVDtg/s200/VASARELY.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /> <span style="font-family:verdana;">Θέλω να γίνω φονιάς:<br /> Να σκοτώσω το μυαλό μου.<br /><br /></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-79151843726727711?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-63857457926293991182011-02-20T18:42:00.010+02:002011-02-20T21:51:14.034+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-jpI7_d1mEBw/TWFHGURuRCI/AAAAAAAAAIo/gmMBZtmwwgs/s1600/ΗΝΙΟΧΟΣ2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575815987509216290" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-jpI7_d1mEBw/TWFHGURuRCI/AAAAAAAAAIo/gmMBZtmwwgs/s320/%25CE%2597%25CE%259D%25CE%2599%25CE%259F%25CE%25A7%25CE%259F%25CE%25A32.jpg" border="0" /></a><br /><br />Πες μας Ηνίοχε το μυστικό σου. Θεραπεύσε μας.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-6385745792629399118?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-15644778529396362432011-02-11T17:02:00.031+02:002011-02-22T20:52:56.923+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-lgZ__nSb93I/TVVSxdUS6NI/AAAAAAAAAIY/_YglUfLOCls/s1600/χωρίς+τίτλο6.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572451123577678034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 251px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-lgZ__nSb93I/TVVSxdUS6NI/AAAAAAAAAIY/_YglUfLOCls/s320/%25CF%2587%25CF%2589%25CF%2581%25CE%25AF%25CF%2582%2B%25CF%2584%25CE%25AF%25CF%2584%25CE%25BB%25CE%25BF6.bmp" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:georgia;">Συνειδητότητα σημαίνει να σκεφτόμαστε αυτό που νιώθουμε και να νιώθουμε αυτό που σκεφτόμαστε<br />-το τέλος μιας διχασμένης, υποκριτικής ύπαρξης<br /><br /><br /><br /><br /><br />Δεν υπάρχει τίποτα πιο απλό από το να αισθανθού-<br />με το συναίσθημα, τίποτα τόσο διαφωτιστικό όσο<br />αυτή η εμπειρία, και τίποτα τόσο ανακουφιστικό<br />από ένα επιτέλους ενοποιημένο σύστημα:<br />Εγκέφαλο και σώμα<br /></span><br /><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">Arhtur Janov</span><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-1564477852939636243?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-42879472901028972952011-02-06T13:45:00.019+02:002011-02-22T20:56:10.140+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/TU6KCrmpSOI/AAAAAAAAAHA/LIsm5OgZMgk/s1600/1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5570541567773067490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 195px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/TU6KCrmpSOI/AAAAAAAAAHA/LIsm5OgZMgk/s200/1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Η ΕΛλάδα βρίσκεται σε κρίση. Διανύουμε κρίση. Τι καλά! Τώρα όλα τα αποδίδουμε στην κρίση .<br />Πάλι βρήκαμε μια πλάτη να ρίξουμε το βάρος των ευθυνών μας. Όμως η πλάτη της κρίσης δεν είναι τόσο ανθεκτική όσο θα μας βόλευε. Θα κλατάρει νωρίτερα απ’ ότι περιμένουμε και θα αναλάβουμε (θέλουμε δεν θέλουμε) ό,τι μας αναλογεί.<br /><br />Ποιο είναι το πρόβλημα του Ελληνα?<br />1. Πολιτικοί που τον εξαπατούν και τον κλέβουν<br /><br />Πιστεύετε πως ο Ελληνας θα αντιμετώπιζε (που δεν το αντιμετωπίζει δηλ, απλά το ανέχεται) αυτό το ζήτημα εάν δεν του άξιζε ή ακόμη εάν δεν έμοιαζε ο ίδιος με τους πολιτικούς του?<br /><br />Τόπε και ο ταξιτζής εχθές «κοπελιά, μας κυβερνάνε αυτοί που μας αξίζουν».<br />Το έχω ακούσει πολλές φορές, όμως δεν υπάρχει συνειδητοποίηση σε αυτή η φράση, το κάτω κείμενο πάντα λέει: "Αυτοί φταίνε που μας αξίζουν".<br />Ομως η αλήθεια είναι πως η κοπριά στα λάχανα.<br /><br />Πώς να το κάνουμε? Ο,τι συμβαίνει είναι η αντανάκλαση της κατάστασης της συλλογικής συνειδητότητας.<br />Ο,τι ρίξεις στον συλλογικό κουμπαρά, αυτό θα βρείς όταν τον ανοίξεις.<br /><br />Τώρα, ο Έλληνας ο περήφανος, ο φιλότιμος, ο λεβέντης, βλέπει στον καθρέφτη το είδωλο μιας πτυχής του εαυτού του: Τον απατεώνα.<br />Καθόλου δεν του αρέσει. Επιτίθεται στον καθρέφτη.<br /><br />«Αν αλλάξουν νοοτροπία οι κλεφταράδες θα είμαστε καλύτερα».<br />Όχι, φίλε μου. Δεν θα γίνει έτσι.<br />Καμία πολιτική, θρησκεία η φιλοσοφικό σύστημα δεν μπορεί να μετατρέψει την κοινωνία απ’ έξω. Μόνο μία<strong> προσωπική</strong> επανάσταση (δική σου, δική μου, δική μας) μια μετακίνηση συνειδησιακή από άνθρωπο σε άνθρωπο,<br />από κύτταρο σε κύτταρο, θα μπορέσει να μας οδηγήσει στην ευημερία που ποθούμε.<br /><br /><span style="font-family:verdana;">Για να αλλάξει η φύση των συμβάντων πρέπει να αλλάξουμε την οπτική μας.<br />Εάν αυτό δεν μας γίνει συνείδηση, ποιός ξέρει μέχρι πότε θα αναφωνούμε:<br />"Ο απατεώνας απέθανε, ζήτω ο απατεώνας".<br /><br /></span><span style="font-family:verdana;"></span><br /></span><span style="font-family:verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-4287947290102897295?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-87113622861564915232011-01-31T20:20:00.004+02:002011-02-01T14:25:46.275+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/TUb9siABPXI/AAAAAAAAAEo/YGATCvyzmWg/s1600/MONTAZ-Thomas_Barbey_New_Tearful_Encounter_659_303.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5568416930773155186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 158px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/TUb9siABPXI/AAAAAAAAAEo/YGATCvyzmWg/s200/MONTAZ-Thomas_Barbey_New_Tearful_Encounter_659_303.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><span style="font-family:verdana;">Πίσω απο κάθε έρωτα υπάρχει μια πτώση<br />πίσω απο κάθε πτώση υπάρχει μια ενοχή<br /></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-8711362286156491523?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-57634942883677373512011-01-29T17:58:00.005+02:002011-01-29T18:43:04.377+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/TUQ5SRod70I/AAAAAAAAAD0/jIjiF-wMbuM/s1600/MATISSE1.jpg"><span style="font-family:courier new;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567638025470340930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 156px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/TUQ5SRod70I/AAAAAAAAAD0/jIjiF-wMbuM/s200/MATISSE1.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:courier new;"> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">Σήμερα (εδώ και καιρό μάλλον) θέλω να γράψω για τον παρεξηγημένο ρόλο της ασθένειας και για τον "κακό δρόμο" που έχει πάρει η δυτική ιατρική επιστήμη।</span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Υγεία δεν είναι η απουσία κάποιων ενοχλητικών συμπτωμάτων, αλλά μια πολυδιάστατη κατάσταση που συμπεριλαμβάνει απόλυτα αλληλοεξαρτημένες φυσικές, ψυχικές, διανοητικές, κοινωνικές και υπαρξιακές διαστάσεις।</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Η θεραπευτική προσπάθεια που περιορίζεται στα συμπτώματα δεν μπορεί να θεωρηθεί επιστημονική.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Κάθε εξωτερικό σύμπτωμα έχει μια βαθύτερη αιτία και κάθε αιτία </span><br /><span style="font-family:Verdana;">όταν αναγνωρισθεί, γίνεται με τη σειρά της το εξωτερικό σύμπτωμα μιας αιτίας</span><br /><span style="font-family:Verdana;">ακόμα πιο βαθειάς, αλλά και κάθε σύμπτωμα και κάθε αιτία</span><br /><span style="font-family:Verdana;">συνδέεται με όλη τη ζωή του ανθρώπου και η ζωή του ανθρώπου</span><br /><span style="font-family:Verdana;">συνδέεται με τις ζωές των άλλων ανθρώπων, με τις ομάδες των ανθρώπων,</span><br /><span style="font-family:Verdana;">με τη φύση, με το Σύμπαν ολόκληρο...</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><br />(ευχαριστώ τον Φιλόθεο Φάρο)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-5763494288367737351?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-48812607947888469772010-04-04T17:04:00.010+03:002011-02-09T20:52:29.480+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S7ic-USWrmI/AAAAAAAAACg/niRS4ENLP-I/s1600/MONTAZ-Thomas_Barbey_DENTRO.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456283542970871394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 253px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S7ic-USWrmI/AAAAAAAAACg/niRS4ENLP-I/s320/MONTAZ-Thomas_Barbey_DENTRO.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;font-size:130%;"> </span><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:130%;"><strong>A-MOR</strong><span style="font-size:85%;">(S)</span> = Απουσία θανάτου</span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-4881260794788846977?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-20282596381925483002010-02-25T22:29:00.013+02:002010-02-25T22:58:39.400+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S4bemgeETFI/AAAAAAAAAAs/LI6hzN-u18A/s1600-h/PICASO1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442281952856263762" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 159px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S4bemgeETFI/AAAAAAAAAAs/LI6hzN-u18A/s200/PICASO1.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Πόσο όμορφοι γίνονται οι άνθρωποι τις στιγμές που τολμούν να είναι ειλικρινείς με την ύπαρξή τους!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-2028259638192548300?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-50201301298617572322010-02-15T17:10:00.010+02:002011-01-29T14:02:11.342+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S3lkr3rt6mI/AAAAAAAAAAU/69ZJq-dae-I/s1600-h/250px-Noh_mask02.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438488729871051362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S3lkr3rt6mI/AAAAAAAAAAU/69ZJq-dae-I/s320/250px-Noh_mask02.jpg" border="0" /></a> Τώρα θα πω και για τον καρνάβαλο:<br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Εάν έχει κάποιος "μάτι" μπορεί με σχετική ευκολία να παρακολουθεί 365 μέρες τον<br />χρόνο, τους καρνάβαλους που τον περιβάλλουν με πρωταγωνιστή, Βασιλιά της εορτής,<br />τον εαυτό του.<br />Πόσοι ρόλοι, πόσες φορεσιές, πόσες απέλπιδες καθημερινές προσπάθειες να κρύψει ο άνθρωπος από<br />τον εαυτό του, τα κομμάτια του που έχει απωθημένα στις αποθήκες της ντροπής και του πόνου του.<br /><br />Ναι, οι στολές που φοράμε για να κρύψουμε από<br />τον εαυτό μας τα αληθινά του πρόσωπα, είναι μοναδικής φαντασίας.<br />Τίγκα στην άμυνα-φορεσιά. Όλο τον χρόνο. Όλα τα χρόνια.<br /><br />Ζήτω σ' αυτόν που ανακαλύπτει την προσωπική του αποκριά και προχωρά με τόλμη<br />στην αποκαθήλωση του δικού του απεγνωσμένου καρνάβαλου που του εξασφαλίζει ίσα-ίσα την επιβίωση.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-5020130129861757232?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-59384588441986816272010-02-03T17:05:00.009+02:002011-01-31T20:02:07.356+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S3pZ_TyEkLI/AAAAAAAAAAc/bJZnZBVIylc/s1600-h/gata.JHON+BERTELI.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438758444180213938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 286px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_pEzOGudzWFE/S3pZ_TyEkLI/AAAAAAAAAAc/bJZnZBVIylc/s320/gata.JHON+BERTELI.bmp" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;">Γεια<br /></span><span style="font-family:verdana;">Ηρθα μετά από τρία χρόνια απουσίας.<br />Είπα να αποφύγω τους σχετικούς προλόγους στέλνοντας κάτι για τον καρνάβαλο, αλλά<br />δεν μπορώ να το περάσω έτσι. Αισθάνομαι πως χρειάζεται να κάνω εισαγωγή για την<br />επανεμφάνισή μου!<br /><br />Εχω αμηχανία που μπήκα στη σάλα, που με βλέπετε...όταν φαίνομαι, συνήθως έχω αμηχανία και όταν δεν φαίνομαι θυμώνω. Επειδή αντέχω περισσότερο την αμηχανία από τον θυμό μου,<br />κάνω αυτοαναιρούμενες προσπάθειες για να φανώ.<br />Ηρθα λοιπόν. Εσείς ας παριστάνετε πως δεν με είδατε που μπήκα, όχι εντελώς όμως..<br /><br />Εχει και πολύ φως εδώ μέσα.<br />Πριν να έρθω, έριξα μια ματιά σε άλλα μπλόγκς να δώ ποιοί υπάρχουν ακόμα,<br />ποιοί δεν τόχουν κλείσει καθόλου το χρυσό τους...Οι πιο πολλοί γράφουν<br />ολημερίς. Αυτό που παρατήρησα και ψιλοζήλεψα, είναι ότι τα περισσότερα "δωμάτια"<br />των μπλόγκερς είναι ημιφωτισμένα, με σκούρο φόντο ή σκούρα γράμματα,<br />περιβάλλον που σε κάνει να νοιώθεις κάποια ασφάλεια ρε παιδί μου...Εδώ σε μένα<br />τίγκα το φώς δεν μπορώ να κρύψω τίποτα..Ούτε και ξέρω να το σκουρήνω.<br /><br />Με πιάνει τώρα εκείνο το ζωντανό ρεύμα της ντροπής, που κάνει τα νεύρα σαν καλώδια να πάλλονται,<br />και απο τους μυς μου κυλά απειλητικά η αμεσότητα της επαφής μας..μπρρ<br />Μουρχεται να πιάσω ένα τραγούδι για να καλύψω αυτό μου το συναίσθημα:<br /><br />Αφού ορκίστηκα σιωπή<br />κι έφυγα ένα βράδυ<br />έρχομαι μέσα στην ντροπή<br />κι αναζητώ το χάδι<br /><br />νοιώθω ευάλωτη,γυμνή<br />στο φώς εκτεθειμένη<br />ρίξτε μου πάνω το πανί<br />να κρύψω ό,τι μου μένει<br /><br />και αγαπήστε με, πλίζ-πλίζ<br />δώστε μου ό,τι θέτε<br />κι ας παίξουμε κρυφτό ή μπίζ<br />κι ο φόβος δε γαμιέται...<br /><br />Μπίιζζζζζ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-5938458844198681627?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1157138234170757032006-09-01T22:17:00.006+03:002010-02-24T15:42:17.212+02:00<span style="font-family:verdana;font-size:130%;">Αντίο Μπλογκοχώρα</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Βραχύβια τα εφτά κατσικάκια. Όσο αφορά στη ζωή τους στο μπλόγκ. Γιατί κατα τα άλλα πρόκειται για αιωνόβια όντα, αενάως παρθένα στις συγκινήσεις.</span><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Με αυτό το πόστ θα χαιρετήσω κάποιους από σας. Όποιους μπούν δηλ. να δούν το μαντήλι μου να κουνιέται.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Πέρυσι και όταν παρουσιάστηκε μια ιδανική ευκαιρία για να κάνω μια ευχή, έκανα την παρακάτω:<br />"Θέλω να αποκτήσω λόγο. Να είμαι ο λόγος μου. Να βρίσκομαι μέσα στον λόγο μου σε όσο μεγαλύτερο ποσοστό γίνεται.. για το επόμενο διάστημα, θα ποθούσα να βρώ όσο γίνεται τη φωνή μου.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Να μιλάω και να μην ακούγεται, απο τα άφοβα <em>πια</em> αυτιά μου, η φωνή της μάνας μου, του δασκάλου μου, του άντρα μου, του υπουργού μου, της γειτόνισσας...</span><br /><span style="font-family:verdana;">Θέλω να αποκτήσω λόγο: Η ευχή".</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Περνώντας οι μήνες και καθώς έβλεπα πως το πράγμα αργούσε, έψαξα το θέμα καλύτερα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Κατέληξα λοιπόν πως:<br />- Για να αποκτήσω τη φωνή μου, θα πρέπει πρώτα να πλησιάσω τη σιωπή μου!</span><br /><br />.........<br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"><strong>Υπάρχει σιωπή </strong>ανάμεσα σε δύο νότες.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Υπάρχει σιωπή ανάμεσα σε δύο σκέψεις, ανάμεσα σε δύο κινήσεις.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Υπάρχει σιωπή μετά το θόρυβο. Υπάρχει σιωπή όταν η σκέψη λέει: "Πρέπει να μείνω σιωπηλή" και τότε δημουργεί τεχνητή σιωπή.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Υπάρχει σιωπή ανάμεσα σε δυό πολέμους.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Δεν μιλάω γι αυτό το είδος σιωπής.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Μιλάω για μια σιωπή που δεν είναι προϊόν της σκέψης.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Για μια αληθινή σιωπή, βαθειά ακαλλιέργητη, απροσχεδίαστη, που εμφανίζεται μόνο όταν έχει κατανοήσει κανείς τη συνολική κίνηση της ύπαρξης.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Μέσα σ' αυτήν δεν υπάρχουν ερωτήσεις και απαντήσεις, δεν υπάρχει αμφισβήτηση, δεν υπάρχει αναζήτηση. </span><br /><span style="font-family:verdana;">Μέσα σε αυτη τη σιωπή υπάρχει μια εκπληκτικη αίσθηση χώρου και ομορφιάς.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Η αίσθηση του απέραντου και του <em>ανείπωτου</em>.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Σιωπή που αποτελεί υπέρτατη μορφή μιας ύψιστης τάξης.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Η ύψιστη μαθηματική τάξη.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Αφού λοιπόν πέρασαν όλα τα παραπάνω απο την καρδιά μου, άνοιξα το παρόν μπλόγκ.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Στο σύντομο διάστημα που έκανα λίγα πόστ, διαπίστωσα πως απομακρύνομαι ολοένα από την αρχική μου ευχή και την προυπόθεσή της.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Λόγια, λόγια...λόγια δίχως σιωπή μέσα, σαν χαλάζι που καταστρέφει τους άγουρους καρπούς μην αφήνοντάς τους να καλύψουν τουλάχιστον την ψευδαίσθηση ότι θα ζούσαν.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Και είπα να βάλω τέλος.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Κατά σύμπτωση, στο μεταξύ έμαθα το όνομά μου</span><br /><span style="font-family:verdana;">Με λένε Σιωπή σε κάποια γλώσσα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Δεν είναι μεταφορά ούτε αλληγορία. Κυριολεκτώ.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Εδώ σας αφήνω με την ευχή να αποκτάτε τη φωνή σας.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">...εμένα επιτρέψτε μου να σωπάσω.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115713823417075703?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1157012438217349312006-08-31T11:20:00.000+03:002006-08-31T11:20:38.236+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/PAUL%20KLEE8.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/PAUL%20KLEE8.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Verdana;color:#000000;">Ποτέ δεν μένουμε με οποιοδήποτε <em>αίσθημα</em>, καθαρό και απλό, αλλά πάντα το περιβάλλουμε με το ντύμα των λέξεων.</span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#000000;">Η λέξη το στρεβλωνει.<br />Η σκέψη στροβιλίζοντας γύρω του το ρίχνει σε σκιά,</span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#000000;">το υπερνικά με ογκώδεις φόβους και πόθους.</span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#000000;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#000000;">Ποτέ δεν μένουμε με ένα αίσθημα και τίποτε άλλο.</span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#000000;">Με το μίσος ή με εκείνο το παράξενο αίσθημα της ομορφριάς. Όταν το συναίσθημα του μίσους γεννιέται, λέμε πόσο κακό είναι.</span><br /><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Verdana;">Υπάρχει ο καταναγκασμός, ο αγώνας για να το υπερνικήσουμε, η ταραχή της σκέψης γι' αυτό. Θέλουμε να παραμείνουμε με την αγάπη, αλλά την κομματιάζουμε αποκαλώντας την προσωπική ή απρόσωπη...την καλύπτουμε με λέξεις, λέγοντας οτι είναι παγκόσμια η συνηθισμένη. Εξηγούμε πώς να </span><span style="font-family:Verdana;">την αισθανόμαστε, πώς να τη διατηρούμε, για ποιό λόγο σβύνει...σκεφτόμαστε κάποιον που αγαπάμε ή κάποιον που μας αγαπά.</span></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#000000;">Υπάρχει κάθε είδους λεκτική κίνηση.</span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#000000;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#000000;">Προσπαθώ συχνά να μείνω με το αίσθημα του θυμού, της ζήλειας, με το δηλητήριο της φιλοδοξίας. Γιατί στο κάτω-κάτω, αυτό είναι που έχω στην καθημερινή ζωή, παρ' όλο που μπροεί να θέλω να ζήσω με αγάπη ή με τη λέξη "αγάπη".<br />Εφ' όσον έχω το αίσθημα της ζηλειας, να θέλω να κάνω κακό σε κάποιον με μια χειρονομία ή με μια τσουχτερή λέξη, έχω προσπαθήσει να μείνω μόνο με το αίσθημα και δεν μπορώ. Ο νούς δεν αφήνει το αίσθημα ήσυχο. Εισβάλλει ορμητικά με τις αναμνήσεις του, τους συνειρμούς του, τα ναι και τα όχι του, την ασταμάτητη<br />φλυαρία του.</span><br /><p><span style="font-family:Verdana;">Πάρε ένα όστρακο. Μπορείς να το κοιτάξεις, να θαυμάσεις τη λεπτή ομορφιά του, χωρίς να πείς πόσο όμορφο είναι ή από ποό ζώο προέρχεται? Μπορείς να κοιτάξεις χωρίς την κίνηση του νού? Μπορείς να ζήσεις με το αίσθημα πίσω απο τη λέξη, χωρίς<em> το αίσθημα που η σκέψη φτιάχνει?<br /></em>Αν μπορείς, τότε θα ανακαλύψεις ένα καταπληκτικό πράγμα, μια κίνηση πέρα απο το μέτρο του χρόνου, μια άνοιξη που δεν ξέρει καλοκαίρι.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115701243821734931?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1156837508505428262006-08-29T10:44:00.001+03:002011-01-29T18:24:04.941+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/PAUL%20KLEE12.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/PAUL%20KLEE12.jpg" border="0" /></a><br />-<span style="font-family:verdana;">Σε έχω ανάγκη γι αυτό σ' αγαπώ</span><br /><span style="font-family:Verdana;">-Εγώ πάλι δεν σε έχω ανάγκη, γι αυτό σ' αγαπώ.</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">'Οταν μιλάμε για αγάπη ποτέ δεν είμαστε σίγουροι τι εννοεί ο καθένας.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Είναι δύο οι βασικές "αγάπες" μου φαίνεται:</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">-Είναι η "αγάπη" της ζητιανιάς. Εσύ χρειάζεσαι τον άλλον γιατί δεν μπορείς τη μοναξιά σου και ο άλλος θέλει το ίδιο απο σένα. Και φυσικά δύο ζητιάνοι δεν μπορούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον. Σύντομα βλέπεις πως το να ζητιανεύεις κάνει την ανάγκη διπλάσια ή και πολλαπλάσια.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Αντί για έναν ζητιάνο-που ήσουν αρχικά-,τώρα υπάρχουν δύο.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Ετσι ο καθένας αισθάνεται πως τον κλέβουν, πως τον κοροιδεύουν. Μα στην πραγματικότητα κανείς δεν κλέβει και κανείς δεν κοροϊδεύει, γιατί δεν υπάρχει τίποτα για να κλαπεί.</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">-Η άλλη αγάπη, έχει μια τελείως διαφορετικη ποιότητα. Δεν υπάρχει ανάγκη, αλλά σου προέρχεται απο το ότι έχεις τόσο πολύ που θέλεις να το μοιραστείς.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Έχεις συναντήσει τον εαυτό σου, μπορείς να μείνεις μόνος μαζί του και γι αυτό μπορείς να είσαι αληθινά με τους άλλους.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Δεν έχεις ανάγκη να ξεφύγεις απο μοναξιά - δεν ξέρεις την μοναξιά-, αλλά διάθεση να μοιραστείς.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Μοιράζεσαι τη χαρά σου και δεν δημιουργείς φυλακή για κανέναν. Και όσο περισσότερο μοιράζεσαι τόσο περισσότερο έχεις. Δεν φοβάσαι "μην το χάσεις".</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο το χάνεις τόσο περισσότερο νέες πηγές σε ανεφοδιάζουν.</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">Το πρώτο μάθημα της αγάπης, είναι το να μάθεις πώς να είσαι μόνος.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Να ξέρεις πώς να είσαι με τον εαυτό σου.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Να ξεπεράσεις τη μοναξιά -την απουσία του άλλου- και να φτάσεις στη μοναχικότητα -στην παρουσία του εαυτού-.</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><br />(Το κύριο κείμενο είναι από <br />τα γραμμένα του Οσσο).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115683750850542826?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1156751142725976272006-08-28T10:45:00.000+03:002006-08-28T10:45:42.743+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/chagal-Fonto.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/chagal-Fonto.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;"> "Ο στοχασμός είναι ουσία η οποία δεν πρέπει να σπαταλάται, διότι η σπατάλη της επιφέρει μείωση όχι μόνο του διανοητικού σθένους αλλά και της σωματικής ρώμης.</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">Η μέριμνα για το αύριο είναι σπατάλη στοχασμού και ελαττώνει την ελκτική δύναμη της διανοίας.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Όπως το κρίνο του αγρού, αμέριμνο για το αύριο, έλκει προς τον εαυτό του όλα τα αναγκαία για ευδαίμονα και έκλαμπρο βίο, έτσι και ο ανθρώπινος νούς αν συνεκέντρωνε τους στοχασμούς του στα πράγματα της ημέρας, χωρίς να τυρβάζει, χωρίς να αδημονεί για το αύριο και χωρίς να φοβάται το μέλλον, θα προσέλκυε στον εαυτό του πάντα τα χρεώδη προς ευδαίμονα και έκλαμπρο βίο.</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"><strong>Οι ανάγκες του σήμερα είναι οι μόνες πραγματικές ανάγκες</strong>. 'Εχεις ανάγκη του σημερινού γεύματος.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Του αυριανού γεύματος δεν έχεις σήμερα ανάγκη. Τι σπαταλάς τις δυνάμεις σου μεριμνώντας για την αυριανή σου ανάγκη? Δες το κρίνο του αγρού. Δεν αδημονεί ούτε επιδίδεται σε έργα και σχέδια για να αποθηκεύσει περίσσευμα ύδατος ή αέρος ή ηλιόφωτος για το αύριο εκ φόβου μη του λείψουν αύριο αυτά τα χρειώδη.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Εάν έπραττε έτσι θα σπαταλούσε τις ελκτικές ικμάδες του στην προσπάθεια αποταμιεύσεως και <strong>δεν θα καθίστατο ποτέ τέλειο κρίνο</strong> που υπερτερεί σε πλούτο</span><br /><span style="font-family:Verdana;">και απο αυτόν τον Σολομώντα όταν ευρισκετο σε όλη του την δόξα.</span><br /><span style="font-family:Verdana;">Δεν είναι μεταφορική έκφραση αυτό, είναι νόμος του βίου.</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">Η ελκτική δύναμη της διάνοιας η οποία κατοικεί στον άνθρωπο, κατοικεί και στο</span><br /><span style="font-family:Verdana;">κρίνο και αν την σπαταλάς στην μέριμνα για να αναγκαία εκτός των αναγκών της ημέρας, αποκόπτεις απο τον εαυτόν σου τις αρτηρίες μέσω των οποίων το Σύμπαν προμυθοποιείται να σου προμηθεύση κάθε τι το χρειώδες προς εξαφάλισιν της αυξήσεώς σου, της υγείας σου, της ισχύος σου και της ευπορίας σου κάθε μέρα".</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">Αυτά έλεγε στις αρχές του αιώνα ο Πλάτων Δρακούλης στο περιοδικό του "Η ερεύνα" που εξέδιδε στο Λονδίνο.</span><br /><span style="font-family:courier new;">Λόγια μεγάλης σοφίας, λέω εγώ. Όμως άντε να τα βάλει στο νού του ο σημερινός άνθρωπος, ο δέσμιος του παρελθόντος και του μέλλοντος και αγνοών πως ο χρόνος δεν υπάρχει.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115675114272597627?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1156506673130557332006-08-25T14:51:00.000+03:002006-08-25T19:06:34.826+03:00<span style="font-family:verdana;">Γιατί γερνάει ο άνθρωπος...είναι κάτι το οποίο με έχει απασχολήσει από μικρή.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Δεν κατάφερnαν να με πείσουν όσα άκουγα γι αυτό το θέμα:</span><br /><span style="font-family:verdana;">"Τον άνθρωπο τον γερνάει ο χρόνος"</span><br />"<span style="font-family:Verdana;">Τον άνθρωπο τν γερνάν τα βάσανα".</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Ωστόσο εγώ έβλεπα και βλέπω νέους 85 ετών και γέρους 35.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Άρα δεν είναι ο χρόνος που την κάνει τη δουλειά.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Τα βάσανα? Εχω συναντήσει ανθρώπους που διάβηκαν απο μεγάλα βάσανα, να τα έχουν εκλάβει ως εφαλτήρια για μεγαλύτερα άλματα και ανθρώπους με ήσυχη και εύκολη ζωή, να γερνάνε ανελέητα απο τα νιάτα τους.</span> <br /><span style="font-family:verdana;">Τι κάνει λοιπόν τον άνθρωπο να γερνάει?</span><br /><span style="font-family:verdana;">Μετά απο σκέψεις, παρατήρηση και προσεκτική μελέτη, κατέληξα:<br /><strong>Ο άνθρωπος γερνάει γιατί αυτό περιμένουν οι άλλοι απο αυτόν</strong>.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><br /><span style="font-family:verdana;"><strong></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115650667313055733?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1156422679473096332006-08-24T13:00:00.000+03:002006-08-24T15:31:19.820+03:00<span style="font-family:verdana;font-size:118%;">Νέος κάτοικος της Μπλογκοχώρας, περιδιαβαίνω τις τελευταίες μέρες τα σοκάκια της...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">Ρίχνω ματιές από τα ανοιγμένα Αυγουστιάτικα παράθυρα μέσα στους χώρους του καθένα...Στη μορφή τους ιδιωτικοί, στην ουσία τους δημόσιοι. Σπίτια σε κοινή θέα.</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118%;">Αυτό που στις περισσότερες περιπτώσεις βλέπω και θέλω να το πω εδώ με αυτό το πόστ, είναι μια παράδοξη συμπάθεια στον φόβο.</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118%;">Λόγια που σέρνουν την είδηση φόβου απο την τηλεόραση στο μπλόγκ...Και όσο την σέρνουν την ταίζουν για να "κρατήσει" και όσο την ταίζουν αυτή μεγαλώνει μέσα απο υπερθετικούς και κεφαλαία και απορώ πώς μετά ο γράψας-συγγράψας θα μπορέσει να κοιμηθεί...Πώς τα λόγια του δεν θα γίνουν τεράστιες φούσκες παραγεμισμένες απο φόβο και δεν θα σκάσουν πάνω απο το κεφάλι του ΜΠΟΥΜ! ρίχνοντάς του την χαριστική βολή.</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118%;">Και απορώ με την περίεργη αυτή συγκατάθεση: </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118%;">" Πώς? ναι!! τον λάβαμε τον φόβο! Είδαμε ειδήσεις σε όλα τα κανάλια σήμερα! Ναι, φυσικά και θα τον αναπαράγουμε! Εννοείται! για κορόιδα μας περάσατε! Τι είμαστε εμείς? τίποτα μαλάκες σαν τους πολιτικούς?".</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115642267947309633?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1156262976109020992006-08-22T19:09:00.000+03:002006-08-22T19:09:36.173+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/250px-Noh_mask02.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/250px-Noh_mask02.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;">'Οχι, ο ηθοποιός δεν πρέπει να είναι ευαίσθητος!</span><br /><span style="font-family:verdana;">Η ευαισθησία στον ηθοποιό, αποβαίνει επιβλαβής στη σκηνή.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Η ερμηνεία των ηθοποιών που βάζουν συναίσθημα , είναι εκ περιτροπής δυνατή και αδύναμη, θερμή και ψυχρή, ανούσια και έξοχη. Θα τα χαλάσουν αύριο στο σημείο που σήμερα ήταν υπέροχοι και αντίστροφα.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Δεν θα μπορούσε ένας ευαίσθητος ηθοποιός να παίξει δύο φορές συνέχεια τον ίδιο ρόλο, με την ίδια θέρμη και την ίδια επιτυχία. . Γιατί η ερμηνεία είναι έργο ψυχραιμίας, όχι παραφοράς. Ο ερμηνευτής που τον οδηγεί το συναίσθημα δεν θα μπορέσει να χειριστεί μια απρόβλεπτη φάση.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ο ευαίσθητος άνθρωπος επαφίεται περισσότερο απο όσο πρέπει στην διάθεση του διαφράγματός του.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Μα πώς? λέει συνήθως ο θεατής.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Αυτοί οι τόνοι οι τόσο λυπητεροί, οι τόσο πονεμένοι, απο τα βάθη των σπλάγχων του καλλιτέχνη που με συγκλονίζουν, δεν τους γεννάει συναίσθημα, δεν τους εμπνέει απελπισία?</span><br /><span style="font-family:verdana;">Η απάντηση είναι, καθόλου!</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Τα λόγια που εκφέρονται απο τον ηθοποιό είναι υπολογισμένα, αποτελούν μέρος ενός συστήματος απαγγελίας - αν ειπωθούν πιο χαμηλά ή πιο ψηλά απο το εικοστό ενός τετάρτου τόνου γίνονται ψεύτικοι-, υπόκεινται σε έναν νόμο ενότητας, όπως στην αρμονία, έχουν προετοιμαστεί και διαφυλαχτεί.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ανταποκρίθηκαν στις απαιτούμενες προυποθέσεις μόνο έπειτα απο μακρόχρονη μελέτη και για να βγούν σωστά επαναλήφθηκαν εκατό φορές και πάλι!</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ακόμη και τη στιγμή που συγκλονιζόμαστε οι θεατές, αυτός ακούει τον εαυτό του και όλο το ταλέντο του συνίσταται, όχι στο να ασθάνεται, αλλά στο να αποδίδει με σχολαστική ακρίβεια τα εξωτερικά σημεία του συναισθήματός του, ώστε να γελιέται ο θεατής.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Οι κραυγές του πόνου του έχουν αποτυπωθεί στο αυτί του. Οι χειρονομίες απελπισίας του είναι απο μνήμης και τις προετοίμαστε μπροστά σε καθρέφτη.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ξέρει τη συγκεκριμένη στιγμή που θα βγάλει το μαντήλι του και θα κυλήσουν τα δάκρυα. Να τα περιμένετε σ' αυτή τη λέξη, σ' αυτή τη συλλαβή...ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Αυτό το τρεμούλιασμα της φωνής, αυτοί οι πνιγμένοι ήχοι, αυτό το ρίγος των μελών, το λύσιμο των γονάτων, αυτές οι λιποθυμίες, αυτή η παραφορά: καθαρή μίμηση, </span><span style="font-family:verdana;">μάθημα που έχει αποστηθίσει εκ των προτέρων, εκφραστικη γκριμάτσα,</span><br /><span style="font-family:verdana;">εξαίσιος πιθηκισμός που ο ηθοποιός διατηρεί στην ανάμνησή του για πολύ καιρό αφότου την μελέτησε και που τον αφήνει ευτυχώς τελείως ελεύθερο, καθώς λέει και ο Ντιντερό.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Μόλις τελειώσει την ερμηνεία δεν του μένει ούτε μελαγχολία, ούτε ταραχή, ούτε πόνος , </span><span style="font-family:verdana;">ούτε ψυχική κατάπτωση.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Οι θεατές μόνο αποκομίζουν όλες αυτές τις εντυπώσεις.</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ο ερμηνευτής είναι κουρασμένος και ο θεατής θλιμμένος. Διότι αυτός κουράστηκε δίχως να αισθανθεί τίποτε και ο θεατής αισθάνθηκε δίχως να κουραστεί. Αν συνέβαινε κάτι άλλο απο αυτό, η μοίρα του ηθοποιού θα ήταν η πιο δυστυχισμένη μοίρα.</span><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Τα δάκρυα του ερμηνευτή κατεβαίνουν απο το μυαλό του. Τα δάκρυα του θεατή ανεβαίνουν απο την καρδιά του.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Έτσι λοιπον.Δεν υπάρχει συναίσθημα, παρα μόνον Ταλέντο,σκληρή εκπαιδεύση και τεράστια κουλτούρα, ανακγαία όλα για να προσομοιόσουν επιτυχώς το συναίσθημα.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Και όπως ξαναλέει ο Ντιντερό: <span style="color:#cc0000;">" Η ευαισθησία δεν είναι προτέρημα μεγαλοφυούς ανθρώπου. </span></span><span style="font-family:verdana;color:#cc0000;">την παραμικρή απρόβλεπτη περίσταση ο ευαίσθητος άνθρωπος τα χάνει. Δεν θα γίνει ούτε μεγάλος καπετάνιος, ούτε μεγάλος δικηγόρος, ούτε μεγάλος βασιλιάς, ούτε μεγάλος γιατρός..Γεμιστε την αίθουσα με αυτούς τους κλαψιάρηδες, μα μη βάλετε κανέναν πάνω στη σκηνή!".</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Γειά σου Ντιντερό!</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115626297610902099?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1156246528338200372006-08-22T14:35:00.001+03:002011-01-29T13:51:15.078+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/CHAGAL..SYNOILIA.2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/CHAGAL..SYNOILIA.2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Κ</strong>αι δε μου λές?</span> <span style="font-family:verdana;">Όλα καλά?</span><br /><span style="font-family:Verdana;">- <strong>'Ο</strong>λα καλά! Μια χαρά! Ποιό νάταν δηλ. το πρόβλημα?</span><br /><span style="font-family:Verdana;">- <strong>Ν</strong>α βρε παιδί μου λέω....δεν έχεις πρόβλημα που είσαι αρνί? Εννοώ, ζώο?</span><br /><span style="font-family:Verdana;">- <strong>Μ</strong>πα καθόλου! Αρνί είμαι. Τι δηλ., να ήμουν κάτι άλλο? Είμαι απόλυτα ευτυχισμένο όπως είμαι. Εμείς δεν έχουμε τέτοια προβλήματα σαν εσάς, που όλο θέλετε να είστε κάτι άλλο.</span> <span style="font-family:Verdana;">Εμείς τα ζώα είμαστε μια χαρά όπως είμαστε. Άκουσες ποτέ καμμιά γάτα να θέλει να είναι κατσίκα ή κανα άλογο να θέλει να είναι σκύλος?</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Έ</strong>μ...δεν άκουσα. Αν όμως είχατε μυαλό σαν εμάς, θα το σκεφτόσασταν όπως εμείς το πράγμα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Χ</strong>αχαχα! Άν είναι να σκέφτομαι για να είμαι δυστυχισμένο στο τέλος, να λείπει!</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Ε</strong>σύ όλο χαίρεσαι...Τόσο σου κόβει!</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Ε</strong>ίδαμε κι εσάς που σας κόβει. Όλο στον ψυχίατρο τρέχετε!</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Ν</strong>αι, παίνεψέ μας τώρα και το ζωικό βασίλειο!<br />- <strong>Δ</strong>εν χρειάζεται να το παινέψω. Ρίξε μόνο μια ματιά τριγύρω... Έχεις δεί πουθενά περιστέρι με ενοχές? Βάτραχο με κατάθλιψη? Κότα στρεσσαρισμένη? ε?</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Τ</strong>ι λές μωρέ? Είσαι ετυχισμένο!! Δεν θα ήθελες να ζούσες σε μεγαλύτερο σταύλο ή να είχες καλύτερο αφεντικό?</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Α</strong>χαχα! Έχεις δεί σκύλο να του έχει κοπεί η όρεξη επειδή έχει μικρό σκυλόσπιτο και να κάθεται να περιμένει να έχει στο μέλλον για να είναι χαρούμενο?</span><br /><span style="font-family:verdana;">Άκου να δείς: Εμείς δεν μεταθέτουμε τη χαρά μας στο μέλλον. Δεν αναβάλλουμε τη ζωή μας. </span><span style="font-family:verdana;">Αυτό είναι βλακεία. Αυτό το κάνετε εσείς οι άνθρωποι.</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Ε</strong>......</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Τ</strong>ι?<br />- <strong>Μ</strong>ωρέ σαν τα λές καλά. Μακάρι να ήμουν σαν κι εσένα, να σκεφτόμουν όπως εσύ, για να ήμουν ευτυχισμένος...</span><br /><span style="font-family:verdana;">- <strong>Ρ</strong>ε, εσύ είσαι αδιόρθωτος! Άι σιχτίρ απο δώ...</span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/CHAGAL..SYNOILIA.0.jpg"></a><span style="font-family:verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115624652833820037?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1155989014321571572006-08-19T15:03:00.000+03:002006-08-19T17:22:36.673+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/KLEE-patousa.2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/KLEE-patousa.2.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">Ζήτω, ζήτω η πατούσα</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">στήριγμα αποτελούσα </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">σιωπηλή, παρούσα ούσα</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">της ζωής μας είναι η μούσα!</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">Σκέφτηκε ποτέ κανείς σας</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">πώς να την ευχαριστήσει?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">πως αυτή πάντα δουλεύει</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">και σπανίως τάχει φτύσει?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">Πάντα εκείνη μας στηρίζει</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">και παντού μας μεταφέρει</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">αν δεν είχαμε πατούσα</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">πού να πάμε με το χέρι?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">Και χωρίς να τη ρωτάμε</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">της διαλέγουμε μια κάλτσα</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">πούναι του δικού μας γούστου</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">κι ούτε γκρίνια, ούτε φάλτσα...</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">Και τα όργανα το ξέρεις </span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">που απολήγουν στην πατούσα?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">και μαλάσσοντας εντέχνως</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">έχεις την υγειά παρούσα?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">Μα επειδή είναι κρυμμένη</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">του καθρέφτη απαξιούσα,</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">δεν της δίνουμε αξία</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">βλέπουμε μόνο τα λούσα</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">Μα, αν μια μέρα πληγωθείσα</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">απεργία θα κινήσει</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">ποιός τη θέση της θα πάρει</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;">για να μας μετακινήσει?</span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:118%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#cc0000;">Ζήτω η πατούσα!</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115598901432157157?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1155743488783733412006-08-16T18:51:00.000+03:002006-08-17T09:48:42.433+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/ROBERT%20HOLMAN.1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/ROBERT%20HOLMAN.1.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;">Υπάρχουν φράσεις πάλι, που δεν μπορώ να καταλάβω. Μια από αυτές, είναι το <em><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">"βαριέμαι τη ζωή μου"....</span></em>άκου τώρα! </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Μια ζωή που αλλάζει συνεχώς, που παίρνει τόσο απροσδόκητες στροφές.... πληκτική? Πρέπει να έχει κανείς τρομακτικη δυνατότητα να αγνοεί τη ζωή, για να την βρίσκει πληκτική.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Κάθε στιγμή υπάρχουν χιλιάδες εκπλήξεις, επειδή η ζωή δεν είναι ποτέ ίδια. Αλλάζει συνεχώς δίνοντας νέες εκδοχές. Πώς μπορεί κανείς να παραμένει ανεπηρέαστος από όλο αυτό? εε??</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Αφού το καταφέρνει κανείς, αυτό είναι θαύμα! Τι άλλο να κάνει? Αφού μετέτρεψε την καταπληκτική ζωή, σε πληκτική, δεν μπορεί να κάνει τίποτα μεγαλύτερο απο αυτό. Εχει καταφέρει ένα σπουδαίο επιτεύγμα!</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">που λέει και ο Ινδός.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115574348878373341?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1155545016243323942006-08-14T11:43:00.000+03:002006-08-14T14:02:50.980+03:00<span style="font-family:verdana;">Καιρό είχα ν' ακούσω "Μεγάλη κουβέντα". Φαίνεται πως όλοι τόχουν ρίξει στο φαϊ.<br />Oρίστε:<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">"whether you think you can or you can't</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">either way you are right"</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">ε?<br /><br />Το άκουσα και έμεινα.<br />Το έφερα μέσα μου και απο την αμηχανία έσκασα.<br />Πήγε κατ' ευθείαν και χτύπησε την πόρτα του εαυτού που κρύβεται απο τις ευθύνες του.<br />Πήγε εκεί όπου είναι η συλλογή απο τα παράποντα για όσους με εμπόδισαν, με πλήγωσαν, για όσους φταίνε που η ευτυχία μου αργεί.<br />Πήγε τσάκα τσάκα εκεί όπου ζεί η εκδοχή θύμα.<br />Εκεί που καταφεύγω για να κουρνιάσω στη φωλιά της παραίτησης.<br />Και τάκανε μαντάρα.<br />Εισχώρησε στο δώμα της άγνοιάς μου.<br />Ξεσκέπασε αναμνήσεις περί αστειρεύτης δημιουργίας<br />καθαρής δυνατότητας και άπειρων πιθανοτήτων...<br />"Πάρτα τώρα".... μου είπε!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115554501624332394?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1155379077830752482006-08-12T13:37:00.000+03:002006-08-12T13:42:09.826+03:00<span style="font-size:118%;">Η <span style="font-family:verdana;">εφημερίς </span><br /><span style="font-family:verdana;">του εφημέριου,</span><br /><span style="font-family:Verdana;">η εφημερεύουσα ημερίς</span><br /><span style="font-family:Verdana;">της μερίδος η ρεύουσα,</span><br /><span style="font-family:Verdana;">η εφήμερη μέρα ούσα </span><br /><span style="font-family:Verdana;">παρούσα, </span><span style="font-family:verdana;">εφημερεύουσα </span><br /><span style="font-family:verdana;">μακρομημερεύουσα.</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">Τάδε εφη η ημερίδα</span><br /><span style="font-family:Verdana;">η ευ-ημερίδα.</span><br /></span><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">Κείμενο που θυμίζει τις δηλώσεις κάποιων πολιτικών.....ε?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115537907783075248?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1154943858900091422006-08-07T12:27:00.000+03:002006-08-08T23:49:43.446+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/hotel%20de%20ville200.1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/400/hotel%20de%20ville200.jpg" border="0" /></a><span style="text-decoration: underline;"></span><br />Αισθάνομαι οτι διαπράττω αδιακρισία που βάζω αν-φάς αυτή τη φωτογραφία. Σπάνια αυτό το κτίριο φωτογραφίζεται έτσι. Η συνήθης του πόζα είναι λίγο στο πλάι, λίγο απο αριστερά, λίγο στο βάθος... κι αυτό, από μια υποχρέωση απόδοσης τιμής στον Αρχιτέκτονά του.<br /><br />Ο Jacob van Thienen, Φλαμανδος αρχιτέκτονας, κατα τα 1405 με 1430 σχεδίασε αυτό το περίφημο κτίριο στην Κεντρική πλατεία των Βρυξελλών, το οποίο και έμελλε να είναι το δημαρχείο (hotel de ville) της πόλης.<br />Όταν οι εργασίες αποπερατώθηκαν και το κτίριο παραδόθηκε έτοιμο, ο Van Thienen πήγε απέναντι να καμαρώσει το έργο ζωής του, όπως λέγεται ότι ήταν.<br />Όμως αυτό που αντίκρυσε ήταν σοκαριστικό για εκείνον. Οι πλευρές του κτιρίου δεν ήταν συμμετρικές.<br />Ανέβηκε τότε στο ψηλότερο σημείο του κτιρίου, στην κορυφή του πύργου και έπεσε από εκεί,<br />δίνοντας θάνατο στην ασυμμετρία...<br /><br /><br /><span style="text-decoration: underline;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115494385890009142?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1154599613206473952006-08-03T12:38:00.000+03:002006-08-08T00:51:42.360+03:00<span style="font-family:verdana;">Βρισκόμουν στις Βρυξέλλες και είχα ένα πρόβλημα στα μάτια. Ξαναείχα κάποτε το ίδιο πρόβλημα στην Ελλάδα και θυμόμουν περίπου τι μου είχε δώσει τότε ο γιατρός. Μπήκα στο φαρμακείο:<br />_ Παρακαλώ θα ήθελα ένα <strong>collure ,</strong> γιατί τσούζουν τα μάτια μου. Νομίζω πως θα ήταν καλό κάποιο κολλύριο <strong>antibiotique.</strong></span><br /><span style="font-family:Verdana;"><strong>- </strong>Ορίστε αυτό</span><br /><span style="font-family:Verdana;"><strong>- </strong>Εμ...νομίζω πως καλά θα ήταν να περιέχει και<strong> cordizone.</strong></span><br /><span style="font-family:Verdana;"><strong>- </strong>Μάλλιστα. Μήπως είστε γιατρός? .... με ρώτησε ο Βέλγος</span><br /><span style="font-family:Verdana;">- Όχι, είμαι Ελληνίδα!</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">Πόσο το ευχαριστιέμαι όταν συννενοούμαι λόγω του ότι μιλάω Ελληνικά!</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">Καί πόσο το ευχαριστιέμαι όταν "ξαναμαθαίνω" στους αλλόγλωσους φίλους μου τη γλώσσα τους και απολαμβάνω τον ενθουσιασμό τους, όταν μαθαίνουν πως </span><br /><span style="font-family:Verdana;"><em><span style="color:#3333ff;"><strong>-</strong>Fotographie</span></em> είναι κατά λέξη η<strong> </strong>γραφή του φωτός, <span style="color:#6633ff;"></span><span style="color:#3333ff;"><em><span style="color:#3333ff;">-A</span>stronaut</em></span> είναι ο ναύτης των άστρων, <span style="color:#3333ff;"><em>-Nostalgia</em></span> ο πόνος του νόστου και <span style="color:#3333ff;">-C</span><em><span style="color:#3333ff;">hirourgia</span> </em>το έργο των χεριών!</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;">Αγαπημένη μου γλώσσα!</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115459961320647395?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1153660975715786952006-07-23T16:10:00.002+03:002011-01-29T13:30:28.846+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/dali.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/dali.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/1918_03_Boat,%20circa%201918.jpg"></a><span style="font-family:verdana;font-size:118;">Έχετε προσέξει τα μάτια των Πορτογάλων? Πώς συμβαίνει και μια θλίψη είναι πάντα εκεί? Μια θλίψη αλλιώτικη, όχι σαν όλες που ξέρουμε κι έχουμε δεί. Είναι τόσο ένα μαζί με το βλέμμα, που συχνά δεν την ξεχωρίζεις</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118;">...δεν αποτελεί μια από τις εκφράσεις των ματιών αλλά βρίσκεται στον καμβά μέσα.</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118;">Σκεφτόμουν παλιότερα πως είναι ταλαιπωρημένοι, πως είναι η φτώχεια...είναι και οι Ισπανοί που τους έχουν γυρίσει τον κώλο.<br />Όμως μια μέρα κατάλαβα αυτή τη θλίψη!</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:118;">Είναι αποτυπωμένο στα μάτια τους το ανεκπλήρωτο που αφήνει η απεραντοσύνη του Ωκεανού...!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115366097571578695?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1153255621987180472006-07-18T23:18:00.001+03:002011-01-29T13:29:25.715+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/ZWGRAFIKI%20MATISSE7.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/ZWGRAFIKI%20MATISSE7.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;font-size:117;">Ποτέ δεν μπόρεσα να συλλάβω το "σύνδρομο της νύφης". Δεν τα κατάφερα να αναγνωρίσω μέσα μου αυτό το κοριτσίστικο "όνειρο".<br />Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ντρεπόμουν να γίνω νύφη. Σε κάθε ηλικία για διαφορετικούς λόγους, αλλά παρέμενε πάντα το αίσθημα της ντροπής.<br />Μικρή είχα μια αμηχανία στη σκέψη να στέκομαι στη μέση νύφη και γύρω-γύρω μαζεμένοι, άνθρωποι να με κοιτούν. Δεν έβρισκα γουστόζικο το σκηνικό και μόλις το σκεφτόμουν ένοιωθα μια ντροπή δυσβάσταχτη. Απο τότε λοιπόν αποφάσισα να μην απειλήσω ποτέ τον εαυτό μου με την υπόσχεση πως θα γίνω νύφη.<br />Μεγαλώνοντας, μου φαινόταν ανόητο, μια μέρα καθημερινή, δίχως να είναι απόκριες εννοώ, και ενώ είμαι η Μαρία, η Ελένη, η Τασία, να πάω στα καλά καθούμενα και να ντυθώ ένα άλλο πλάσμα που το λένε "νύφη". Και χωρίς να είναι απόκριες τονίζω!<br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:117;">Και απο πάνω να ονομάσω αυτή τη μέρα την "ωραιότερη της ζωής μου"!<br /><br />Πέρασαν τα χρόνια και πάνω στην ντροπή αυτή, έχτισα άποψη για τον γάμο.<br />Οργάνωσα μια σειρά απο λογικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν πως ο γάμος είναι μια μπαρούφα. Τα συνοδεύω δε με το ύφος σοβαρού μελετητή του θέματος.<br />Ποιός ξέρει, αν δεν ένοιωθα αυτό το συναίσθημα για τη νύφη απο μωρό παιδί, τι άποψη θα είχα σχηματίσει για τον γάμο μεγαλώνοντας.<br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:117;"><span style="font-family:verdana;font-size:115;">Ποιός ξέρει αν θα είχα</span> παντρευτεί τον φίλο μου εκείνο που μου έκανε την πρόταση μια μέρα..<br /></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:117;">Σήμερα λοιπόν θέλω να με απαλλάξω απο όλους τους λόγους-εξηγήσεις που έχω αναγκαστεί να πλέξω προκειμένου να δικαιολογήσω την απώθησή μου για το γάμο. Καμμία άποψη δεν υπήρξε η αιτία.<br />Ατία είναι ΜΟΝΟ η μύχια, έντονη, συγγενής ντροπή μου για το ρόλο <em>νύφη</em>!</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Έχει ακούσει κανείς νύφη να έσκασε μύτη στην εκκλησία κάπως αλλιώς? Ας πούμε στρουμφάκι ή ζορρό? Πείτε μου να το ξέρω γιατί γνώρισα κάποιον που μου αρέσει πολύ.<br /><span style="font-size:117;"></span><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:117;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115325562198718047?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1153232326368741232006-07-18T16:58:00.000+03:002006-07-22T12:26:34.246+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/matisse%21%2116.5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/200/matisse%21%2116.4.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" >Οι παρακάτω έμμετροι ρύποι κυκλοφορούν(μεταξύ άλλων) ελεύθεροι στην αγορά:</span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" ></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;">«Σου λέω είσαι τέλεια πως είσαι φοβερή<br />Δεν βρίσκω μια ατέλεια σ όλο σου το κορμί»<br /></span><br /></span></strong></span><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" >Τι θέλει να πει ο ποιητής?<br />Ανάλυση.<br />Εδώ ο ποιητής μας λέει, πως η αγαπημένη πρέπει απολύτως, να μην έχει ΚΑΜΜΙΑ ατέλεια σε όλο το μήκος του κορμιού της. Ετσι θα μπορεί να είναι τέλεια. Και πρέπει να είναι τέλεια η αγαπημένη για να δικαιούται την αγάπη του αγαπημένου. Τα εγκλήματα, όπως: ρυτιδούλες, πεταχτά αυτάκια, παχουλά δάχτυλα , φουσκωτή κοιλίτσα, δεν έχουν θέση σε αυτόν τον μεγάλο έρωτα.»<br />Αυτή η κοτσάνα κυκλοφορεί μεταξύ άλλων συγγενών της στην ελληνική δισκογραφία. Και άντε να πείσεις την έφηβη με τις ατέλειες, πως αυτές είναι που υπογραμμίζουν την μοναδικότητά της και πως ασφαλώς έχει δικαίωμα στον Ερωτα και στην αγάπη και πως το καλύτερο είναι να στείλει τον ποιητή να βάλει μια πέτρα στον τέλειο λαιμό του. Δεν είναι πάντα όμως εύκολο να την πείσεις…Χρόνια αργότερα την πείθεις να επισκεφτεί τον ψυχίατρο ο οποίος θα διαγνώσει χαμηλή αυτοεκτίμηση και αισθήματα αυτοαναίρεσης...<br /><span style="font-family: courier new;"><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Αν δεν είχα κι εσένανε</span><br /> <span style="color: rgb(255, 0, 0);"> τί θα ήμουν στη γή</span><br /> <span style="color: rgb(255, 0, 0);"> μπορεί αλήτης να 'μουνα</span><br /> <span style="color: rgb(255, 0, 0);"> να'χα καταστραφεί"</span></span><br /></span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" > Ω!! τούτο δω είναι ο ύμνος του αισθ<strong>υ</strong>ματία! Ο ύμνος της εξάρτησης! Χωρίς εσένα αγάπη μου εγώ δεν θα ήμουν τίποτα!<br />Μόνος μου, δεν είμαι σε θέση να είμαι κάτι άλλο εξόν απο ένα τίποτα. Το γιατί ζώ, είναι άλλο θέμα!<br />Το θέμα μας τώρα είναι πως εγώ σου έχω κρεμαστεί από το λαιμό, γιατί όταν κρεμιέμαι από τον δικό μου πέφτω, και πως σου έχω φορτώσει την ευθύνη του εαυτού μου έτσι ώστε να κάτσεις εδώ να με φάς και να σκάσεις. </span><br /><span style=";font-family:Verdana;font-size:120;" >Και φυσικά τι σε περιμένει αν με αφήσεις? Τύψεις γλυκειά μου...αφόρητες τύψεις!</span><br /><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" ><strong></strong></span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" ><strong></strong></span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" ><strong></strong></span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:courier new;font-size:130%;" ><strong>"Δεν είσαι τίποτα δεν ήσουνα ποτέ<br /></strong></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:courier new;font-size:130%;" ><strong>αυτά που σούδωσα δεν άξιζες κουτέ<br />και με ανάγκασες μονάχη να κοιμάμαι!"<br /></strong></span><span style=";font-family:courier new;font-size:120;" ><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" >Εδώ το θύμα αγριεύει, περνάει σε επίθεση. Φορτώνει με κρίσεις και ενοχές τον "θύτη". Δεν είσαι τίποτα. Περνάει από την αυτολύπη στην κατηγορία. Ναι! Μάλλιστα! Αφου αγαπητέ σύντροφε αποφάσισες πως δεν με θέλεις, είσαι τίποτα. Γιατί, υπόσταση αποκτάς μόνον όταν θέλεις εμένα…δεν το είχες μυριστεί? </span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" >Κουτέ!<br /><br /><br /><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" ><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:courier new;"><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >"Ξέρεις πόσο σ'αγαπώ<br />και μ εκμεταλλεύεσαι μωρό μου<br />Ξέρεις πόσο σ' αγαπώ<br />και μου καταστρέφεις το όνειρό μου<br />με πονάς με πονάς με πονάς με πονάς "<br /></span></strong><br /></span></span>Όχι! Εγώ δεν έχω καμμία ευθύνη που παραμένω μαζί σου!<br />Εγώ δεν επιλέγω αυτό που θα μου συμβαίνει! </span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" >Εγώ δεν έχω κρίση, πρωτοβουλία, αυτο-ευθύνη, επιλογή!</span><br /><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" >Εγώ μόνον αγαπάωωωωωωω!<br /><br /><br /><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:courier new;font-size:130%;" ><strong>"Φταίς εσύ<br />που μου κατεστρεψες για πάντα τη ζωή<br />Φταίς εσύ<br />που είσαι ακόμα<br />μια πληγή που αιμοραγεί!"<br /></strong></span><br />Αιμοραγώ με αυτούς τους στίχους!<br />Και θέλω να τραγουδήσω στον στιχουργό:<br /><br /></span><span style=";font-family:courier new;font-size:120;" ><strong><span style="font-size:130%;">Φταίς κι εσύ<br />που η εξέλιξη η ανθρώπινη αργεί,<br />φταίς εσύ<br />που είσαι ακόμα<br />μια πληγή που στιχουργεί.<br /></span></strong><br /></span><span style="font-family:courier new;"><span style=";font-family:verdana;font-size:120;" ><br /></span><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family:courier new;"></span><span style="font-family:verdana;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115323232636874123?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31176993.post-1153152142122089122006-07-17T18:50:00.001+03:002011-01-29T13:15:18.826+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/1600/EKKREMES5.5.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/32/3361/320/EKKREMES5.5.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;">" 'Η μαμά Κατσίκα ετοιμάστηκε να πάει στην αγορά. Φεύγοντας μάζεψε τα 7 κατσικάκια της και τους είπε:<br />-Μέχρι να γυρίσω δεν θα ανοίξετε την πόρτα σε κανέναν. Ο λύκος καιροφυλακτεί να μπεί στο σπίτι μας. Αν χτυπήσει η πόρτα, θα ζητήσετε από τον επισκέπτη να βάλει το πόδι του κάτω απο την πόρτα. Ετσι θα καταλάβετε για ποιόν πρόκειται. Δεν θα ανοίξετε την πόρτα, παρά ΜΟΝΟΝ εάν δείτε το δικό μου πόδι...εντάξει?<br />O λύκος που ήταν κρυμμένος εκεί δίπλα και άκουσε την κουβέντα της μαμάς κατσίκας, πήγε μια και δυό στον μυλωνά, βρήκε ένα τσουβάλι αλεύρι βούτηξε το μαύρο πόδι του μέσα και έτρεξε στο σπίτι της κατσίκας<br /></span><span style="font-family:verdana;">- <span style="color:#cc0000;"><strong>Τοκ-τοκ-τοκ</strong></span>!</span><br /><span style="font-family:verdana;">Ο λύκος χωρίς να χάσει καιρό, βάζει το κάτασπρο σαν κατσίκας πόδι του κάτω από την πόρτα και τα κατσικάκια ξεγελασμένα του ανοίγουν την πόρτα.<br />Τότε ο λύκος μπήκε με φόρα στο σπίτι και άρχισε να κυνηγάει τα κατσικάκια. Αυτά έτρεχαν αλαφιασμένα . Το ένα κρύφτηκε κάτω απο το κρεββατι, το άλλο κάτω απ τη ντουλάπα, το τρίτο πίσω απ το μπουφέ...το 7ο, το μικρότερο που ήταν μια σταλίτσα, πάνω στην τρομάρα του είδε το μεγάλο ρολόι του τοίχου και του φάνηκε πως αυτή ήταν η καλύτερη κρυψώνα. Καθώς δε, ήταν και τόσο μικρόσωμο, σκαρφάλωσε και μπήκε μέσα στο ρολόι.<br />Ο λύκος έφαγε τα 6 κατσικάκια κι έφυγε. Οταν η μαμά Κατσίκα γύρισε στο σπίτι, έπαθε την πλάκα της. Τότε άκουσε τη φωνούλα:<br />_Μαμά, μαμάαα...<span style="color:#cc0000;"><strong>εδώ είμαι...μέσα στο ρολόι</strong></span><br /></span><span style="font-family:verdana;">Το μικρό κατσικάκι που κατάφερε και σώθηκε, της διηγήθηκε όλα όσα είδε καθώς και υπέδειξε την κατεύθυνση που πήρε ο λύκος φεύγοντας. Ετσι βρήκαν τον λύκο και σκίζοντας την κοιλιά του, σώσανε τα υπόλοιπα κατσικάκια".<br /><br /><br /></span><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#cc0000;"><strong>Αυτό λοιπόν το κατσικάκι, το μικρό το 7ο, ευέλικτο, γρήγορο, με αντίληψη και ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης, υπήρξε ο μεγάλος ήρωας της ζωής μου. </strong></span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#cc0000;"><strong></strong></span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#cc0000;"><strong>Από την πρώτη στιγμή το θαύμασα όταν ήμουν 6 και εξακολουθώ μέχρι σήμερα.<br /><br /></strong></span></span><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#cc0000;"><strong></strong></span></span><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#cc0000;"><strong>Είναι ο ήρωας που μου γέννησε την επιθυμία κάποτε να κάνω κι εγώ κάτι ανάλογο με αυτόν। Να σώσω τον ευατό μου και ως αποτέλεσμα αυτού, και άλλους!.....που με έναν μαγικό τρόπο με οδήγησε να πλέξω έτσι τις καταστάσεις της ζωής μου, ώστε να μου χρειαστεί να τον μιμηθώ.<br /></strong></span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#cc0000;"><strong>Τώρα, είμαι στη φάση όπου ο "κακός" λύκος με ψάχνει…και είμαι σίγουρη οτι θα βρώ το ρολόι μου. Θα το βρώ. Και σας θέλω όλους εδώ, μάρτυρες του θαύματος...Να γιορτάσουμε μαζί την δυνατότητα. Σας θέλω!</strong></span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><strong><span style="color:#cc0000;"></span></strong><br /></span><span style="font-family:verdana;color:#cc0000;">(συνεχίζεται)<br /><br /></span><span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31176993-115315214212208912?l=kaita7katsikakia.blogspot.com' alt='' /></div>kaita7katsikakiahttp://www.blogger.com/profile/06867134970829352278noreply@blogger.com0