Ριζική μετά-νοια

"Το κύριο χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του ανθρώπου
είναι η μηχανικότητα.
Το υλικό απ' το οποίο είναι φτιαγμένο το "εγώ", ο ψεύτικος
εαυτός των μαθημένων συνειρμών, είναι οι εντάσεις που
έχουν κρυσταλλωθεί στο νευρικό σύστημα με τη συνήθεια
και την επανάληψη και που έχουν δημιουργήσει
τυποποιημένους τρόπους αντίληψης και αντίδρασης στον κόσμο.
Είμαστε δεσμευμένοι από αυτές τις εντάσεις σαν να ήμασταν
αλυσοδεμένοι από ισχυρότατους φυσικούς περιορισμούς
που μας καθηλώνουν προκαλώντας κυριολεκτικά πόνο στο σώμα
μόλις αποτολμήσουμε να τους ξεπεράσουμε.
Αυτές είναι οι αλυσίδες, τα δεσμά που μας κρατούν
δεμένους στη σπηλιά του πλατωνικού μύθου.

Πολλοί νομίζουν ότι το να ξεπεράσει κανείς την τυποποιημένη
σχέση του με τον κόσμο είναι εύκολη υπόθεση.
Οτι αρκεί να πει κανείς ότι το θέλει κι αμέσως θα χαλαρώσει.
Τις εικόνες όμως αυτές και τις φαντασιώσεις απο τις
οποίες είμαστε κυριευμένοι τις έχει δομήσει η κοινωνία
μέσα στις χιλιετίες και έχουμε υιοθετήσει τρόπους
αυτόματης συμπεριφοράς σε κυτταρικό ίσως επίπεδο, μέσα
από ασφυκτικές οσμωτικές πιέσεις που έχουν ασκηθεί
επάνω μας από κάθε κατεύθυνση: από την παιδεία, από
την οικογένεια, από την κοινωνία..
Τα τείχη γύρω έχουν κτιστεί αθόρυβα. Και τα τείχη
αυτά είναι απόλυτα δεσμευτικά.
Αυτό το καταλαβαίνει καλά όποιος προσπαθήσει να πορευτεί
στο εσωτερικό μονοπάτι.
Οι συνήθειές έχουν γίνει κυριολεκτικά η δεύτερη φύση μας.
Ο φόβος της ελευθερίας, της ουσιαστικής αλλαγής, παγώνει
την συμπεριφορά μας και την επαναφέρει σε επαναλαμβανόμενα
μοτίβα που τροποποιούνται με εξαιρετικό κόπο και δυσκολία.

- Μόνον όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει ότι
τα ίδια και τα ίδια "μοτίβα συμπεριφοράς του" αναδύονται διαρκώς
και επιβάλλουν αντιδράσεις που είναι αντίθετες στις όποιες
αποφάσεις παίρνει κατα καιρούς για να αλλαξει,
ότι η μηχανικότητα του είναι αμείλικτη
και ότι τελικά υποσκάπτει συνεχώς τα πραγματικά του
συμφέροντα και υποβιβάζει την ποιότητα της σχέσης του με τον κόσμο,
μόνον τότε μπορεί να νοιώσει την συντριβή που είναι
απαραίτητη ώστε να πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με το θέμα σοβαρά.

Και μόνον τότε μπορεί να φτάσει στο σημείο να καταλάβει
ότι η αλλαγή που είναι αναγκαία δεν αφορά την
απλή αλλαγή ορισμένων στοιχείων της συμπεριφοράς του,
αλλά έχει να κάνει με την ολοκληρωτική μεταστροφή του νου,
με μια ριζική "μετάνοια" που τελικά οδηγεί
σε έναν "νέο τρόπο να είναι παρών στον κόσμο".

Έναν τρόπο που, όταν αρχίσει να καταλαβαίνει
περι τίνος πρόκειται, ανακαλύπτει με κάποια έκπληξη
ότι αφορά κάτι "σημαντικό" μέσα του, την ύπαρξη του
οποίου "διαισθανόταν από πάντα".