Η ασθένεια ως πορεία (β' μέρος)

Οτιδήποτε βιώνουμε και υποφέρουμε στη διάρκεια μιας
σωματικής ασθένειας, λαμβάνει χώρα αποκλειστικά
στη συνείδησή μας.

Η ύλη - το σώμα - χρησιμεύει μόνο ως επιφάνεια προβολής, αλλά δεν αποτελεί τον τόπο γένεσης κάποιου προβλήματος, επομένως ούτε τον τόπο όπου θα επιλυθεί κάποιο πρόβλημα.
Ως επιφάνεια προβολής,
το σώμα είναι ιδανικό βοηθητικό μέσο για μια
καλύτερη γνώση,
αλλά λύσεις μπορεί να βρεί μόνο η συνείδηση.

Έτσι, κάθε σωματική ασθένεια αποτελεί μόνο συμβολική επεξεργασία του προβλήματος, της οποίας το δίδαγμα θα γονιμοποιήσει την συνείδηση.
Αυτή είναι και η αιτία που,
κάθε βιωμένη αρρώστια προκαλεί ένα βήμα ωρίμανσης.

Έτσι διαμορφώνεται ένας ρυθμός μεταξύ της σωματικής
και της ψυχικής επεξεργασίας κάποιου ζητήματος.
Αν το ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί εξ'ολοκλήρου
στη συνειδηση, καλείται το σώμα, ως υλικό
βοηθητικό μέσο, να δραματοποιήσει το άλυτο ζήτημα
με συμβολική μορφή.
Το δίδαγμα, μετά τη θεραπεία της αρρώστιας,
επιστρέφει στην ψυχη.

Αν αυτή, παρά τις εμπειρίες που απέκτησε, δεν κατορθώσει ακόμα να "πιάσει" το πρόβλημα, αυτό βυθίζεται και πάλι
στην σωματικότητα, ώστε να συγκεντρωθεί περισσότερη πρακτική πείρα.
Η εναλλαγή αυτή θα επαναληφθεί για όσο διάστημα χρειάζεται, ώστε οι εμπειρίες που συγκεντρώθηκαν να καταστήσουν ικανή τη συνείδηση να λύσει τελεσίδικα το πρόβλημα ή την σύγκρουση.

Το σώμα δηλαδή, δεν είναι ο τόπος στον οποίο επιλύονται τα προβλήματα.
Ωστόσο ολόκληρη η ακαδημαϊκή ιατρική βαδίζει εκεί,
κοιτάζοντας με δέος όσα συμβαίνουν στο σώμα προσπαθώντας να λύσει την αρρώστια σε σωματικό επίπεδο.
(Στο σημείο αυτό θέλω να καταθέσω, πόσο πολυ δυσκολεύτηκεη ζωή μου από αυτή την νοοτροπία της ιατρικής, η οποία όχι μόνο σύμμαχός μου δεν υπήρξε μα και εμπόδιο στην προσωπική μου απόφαση να αναρρώσω)

Στο σώμα δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται "λύση".
Η ανθρώπινη οντότητα λαμβάνει χώρα στη συνείδηση και αντανακλάται στο σώμα.
Το συνεχές στίλβωμα του καθρέφτη δεν αλλάζει το είδωλο που καθρεφτίζεται.
(Μακάρι να ήταν τα πράγματα τόσο απλά).
Ας σταματήσουμε να αναζητάμε στον καθρέφτη την αιτία,
κι ας τον χρησιμοποιήσουμε για να δούμε τον εαυτό μας.



.

Υποκριτική

'Οχι, ο ηθοποιός δεν πρέπει να είναι ευαίσθητος.
Η ευαισθησία στον ηθοποιό, αποβαίνει επιβλαβής στη σκηνή.
Η ερμηνεία των ηθοποιών που βάζουν συναίσθημα , είναι εκ περιτροπής δυνατή και αδύναμη, θερμή και ψυχρή, ανούσια και έξοχη. Θα τα χαλάσουν αύριο στο σημείο που σήμερα ήταν υπέροχοι και αντίστροφα.

Δεν θα μπορούσε ένας ευαίσθητος ηθοποιός να παίξει δύο φορές συνέχεια τον ίδιο ρόλο, με την ίδια θέρμη και την ίδια επιτυχία. Γιατί η ερμηνεία είναι έργο ψυχραιμίας, όχι παραφοράς. Ο ερμηνευτής που τον οδηγεί το συναίσθημα δεν θα μπορέσει να χειριστεί μια απρόβλεπτη φάση.
Ο ευαίσθητος άνθρωπος επαφίεται περισσότερο απο όσο πρέπει στην διάθεση του διαφράγματός του.

Μα πώς? λέει συνήθως ο θεατής.
Αυτοί οι τόνοι οι τόσο λυπητεροί, οι τόσο πονεμένοι, απο τα βάθη των σπλάγχων του καλλιτέχνη που με συγκλονίζουν, δεν τους γεννάει συναίσθημα, δεν τους εμπνέει απελπισία?
Η απάντηση είναι, καθόλου!

Τα λόγια που εκφέρονται απο τον ηθοποιό είναι υπολογισμένα, αποτελούν μέρος ενός συστήματος απαγγελίας - αν ειπωθούν πιο χαμηλά ή πιο ψηλά απο το εικοστό ενός τετάρτου τόνου γίνονται ψεύτικοι-, υπόκεινται σε έναν νόμο ενότητας, όπως στην αρμονία, έχουν προετοιμαστεί και διαφυλαχτεί.
Ανταποκρίθηκαν στις απαιτούμενες προυποθέσεις μόνο έπειτα απο μακρόχρονη μελέτη και για να βγούν σωστά επαναλήφθηκαν εκατό φορές και πάλι!
Ακόμη και τη στιγμή που συγκλονιζόμαστε οι θεατές, αυτός ακούει τον εαυτό του και όλο το ταλέντο του συνίσταται, όχι στο να ασθάνεται, αλλά στο να αποδίδει με σχολαστική ακρίβεια τα εξωτερικά σημεία του συναισθήματός του, ώστε να γελιέται ο θεατής.
Οι κραυγές του πόνου του έχουν αποτυπωθεί στο αυτί του. Οι χειρονομίες απελπισίας του είναι απο μνήμης και τις προετοίμαστε μπροστά σε καθρέφτη.
Ξέρει τη συγκεκριμένη στιγμή που θα βγάλει το μαντήλι του και θα κυλήσουν τα δάκρυα. Να τα περιμένετε σ' αυτή τη λέξη, σ' αυτή τη συλλαβή...ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα.

Αυτό το τρεμούλιασμα της φωνής, αυτοί οι πνιγμένοι ήχοι, αυτό το ρίγος των μελών, το λύσιμο των γονάτων, αυτές οι λιποθυμίες, αυτή η παραφορά: καθαρή μίμηση, μάθημα που έχει αποστηθίσει εκ των προτέρων, εκφραστικη γκριμάτσα,
εξαίσιος πιθηκισμός που ο ηθοποιός διατηρεί στην ανάμνησή του για πολύ καιρό αφότου την μελέτησε και που τον αφήνει ευτυχώς τελείως ελεύθερο, καθώς λέει και ο Ντιντερό.
Μόλις τελειώσει την ερμηνεία δεν του μένει ούτε μελαγχολία, ούτε ταραχή, ούτε πόνος , ούτε ψυχική κατάπτωση.
Οι θεατές μόνο αποκομίζουν όλες αυτές τις εντυπώσεις.
Ο ερμηνευτής είναι κουρασμένος και ο θεατής θλιμμένος. Διότι αυτός κουράστηκε δίχως να αισθανθεί τίποτε και ο θεατής αισθάνθηκε δίχως να κουραστεί. Αν συνέβαινε κάτι άλλο απο αυτό, η μοίρα του ηθοποιού θα ήταν η πιο δυστυχισμένη μοίρα.
Τα δάκρυα του ερμηνευτή κατεβαίνουν απο το μυαλό του. Τα δάκρυα του θεατή ανεβαίνουν απο την καρδιά του.

Έτσι λοιπον.Δεν υπάρχει συναίσθημα, παρα μόνον Ταλέντο,σκληρή εκπαιδεύση και τεράστια κουλτούρα, αναγκαία όλα για να προσομοιόσουν επιτυχώς το συναίσθημα.

Λέει ο Ντιντερό: " Στην παραμικρή απρόβλεπτη περίσταση ο ευαίσθητος άνθρωπος τα χάνει। Δεν θα γίνει ούτε μεγάλος καπετάνιος, ούτε μεγάλος δικηγόρος, ούτε μεγάλος βασιλιάς, ούτε μεγάλος γιατρός. Γεμιστε την αίθουσα με αυτούς τους κλαψιάρηδες, μα μη βάλετε κανέναν πάνω στη σκηνή.

Επιτέλους δίλημμα

Απο τη στιγμή που γεννήθηκα, φωνές ανέλαβαν να με καθοδηγήσουν.
Φωνές που έφερναν συμβουλές, προτάσεις, λύσεις, πληροφορίες...
Ολα αυτά για μένα! Για το "χρήσιμο και μοναδικό άτομο" που ήμουν!

Φωνές που μου έλεγαν ποια είμαι...ποια θα είμαι...πώς θα μπορώ
μια μέρα να είμαι.
Προτάσεις- προτάσεις ένα σωρό. Άπειρο υλικό για αφομοίωση.
Φωνές που μαλάκωναν συμβουλευτικά για να μου πούν
τι θα με ωφελούσε, τι θα με έβλαπτε.
Προστατευτικές φωνές με ενημέρωναν για τί αξίζει να προσπαθώ και γιατί όχι.
Να μου λένε - να μου λένε.
Ακουγα, τι είναι για το συμφέρον μου, τι είναι για την προοδό μου, τι είναι για την δόξα μου, για την επικράτησή μου, για την νικη μου, τι είναι, τι είναι...

Φωνές στοργικές, αυστηρές, στριγγιές, μειλίχιες, ψιθυριστές
κάθε είδους φωνές.
Να μου λένε γιατί θάπρεπε να ζω ή να πεθάνω.
Όλα τα κηρύγματα μου'καναν για τον άνθρωπο, πριν αποφασίσουν να με κάνουν τέτοιο.

Μια μέρα, οι φωνές σταμάτησαν
Τι έχει συμβεί?
Μήπως είχα πέθάνει? μήπως είχα κουφαθεί?
Με έλουσε κρύος ιδρώτας...βαθύς ο τρόμος:
Τώρα πώς θα επιβιώσω?
Εκανα να βγάλω φωνή για να φωνάξω βοήθεια. Φωνή δεν είχα.
Αλλο πάλι και τούτο!
Πώς δεν το είχα καταλάβει ως τώρα πως δεν είχα φωνή?
Ήμουν ένα κατασκεύασμα απο φωνές, δίχως φωνή.

Ακούγονταν μόνο το πνιχτό αγκομαχητό, του δια της βίας ανθρώπου.
Εκείνη τη στιγμή όρμηξε για πρώτη φορά το δίλημμα με εκρηκτική δύναμη και με πίεσε δίχως ανακωχή:
"Θέλω να επιστρέψουν οι φωνές ή να αποκτήσω τη δική μου?"



.

Εν- πίστη

"Ο άνθρωπος που πιστεύει στον εαυτό του, κάνει ένα βήμα φαινομενικά στο κενό, και μόνο τότε, πέρα από κάθε αμφιβολία, βλέπει το έδαφος κάτω από τα πόδια του να υλοποιείται, δικαιώνοντας τη φωτεινή παραφροσύνη του.




.

αναγνώριση

                     Ο κόσμος είναι έτσι  επειδή εγώ είμαι έτσι



.

η ασθένεια ως πορεία (α' μέρος)

Ό άνθρωπος νοσεί επειδή δεν είναι "ολόκληρος".

Τα συμπτώματα μας οδηγούν σε "θαμμένα" θέματα
στα οποία μπορούν να μας οδηγήσουν, αν συμμαχήσουμε μαζί τους,
για να αναγνωρίσουμε τι μας λείπει.

Θα πρέπει να σταματήσουμε κάθε μάχη κατά της ασθένειας
και να μάθουμε να ακούμε και να βλέπουμε τι θέλει να μας πει.
Να έρθουμε σε επικονωνία με τα συμπτώματά μας, αν θέλουμε να κατανοήσουμε το μήνυμά τους.
Να είμαστε σε θέση να αμφισβητήσουμε τις ιδέες που έχουμε για τον εαυτό μας και να ενσωματώσουμε αυτό που το σύμπτωμα προσπαθεί να μας πει σωματικά.
Δηλ. να καταστήσουμε το σύμπτωμα περιττό, αφήνοντας
να συνειδητοποιήσουμε αυτό που μας λείπει.
Η ίαση (λύτρωση) συνδέεται με μια δεύρυνση της συνείδησης και με ωριμότητα.

Αν το σύμπτωμα δημιουργήθήκε επειδη κάποια σκιά βυθίστηκε και εγκαταστάθηκε
στο σώμα, η ίαση είναι η αναστροφή αυτής της διαδικασίας:
Η αρχή που διέπει το σύμπτωμα καταγράφεται στη συνείδηση
και το λυτρώνει από την υλική του υπόσταση

Ο,τι δεν θέλουμε στην συνείδησή μας και νομίζουμε ότι αγνοώντας το, το παραμερίζουμε
καταλήγει στην κυριολεξία στο πλάι ή κατα τον Γιούνγκ, στη σκιά.
Επομένως η σκιά αποτελείται από όλα εκείνα που δεν θελήσαμε να αντιληφθούμε και
να δεχτούμε , αντίθετα μάλλιστα προτιμήσαμε να παραβλέψουμε.
Τότε η έκφρασή τους γίνεται μέσω του σώματος με τα ανάλογα συμπτώματα.


.