χΥμικός Γάμος
"Σκύβω μέσα μου και ανατριχιάζω Οι πρόγονοί μου, από τη φύτρα του κυρού, αιμοβόροι κουρσάροι στη θάλασσα, πολέμαρχοι στη στεριά, χωρίς φόβο μήτε ανθρώπου μήτε Θεού. Από το σόι της μάνας μου, μουντοί, αγαθοί χωριάτες που έσκυβαν ολημερίς στη γής μ' εμπιστοσύνη, έσπερναν, περίμεναν σίγουροι τις βροχές και τους ήλιους, θέριζαν, και κάθουνταν το δειλινό στο πεζούλι του σπιτιού τους, σταύρωναν τα χέρια κι είχαν τα θάρρη τους στο Θεό.
Πώς να μπορέσω να συνταιριάξω τους δύο τούτους στρατευόμενους μέσα μου προγόνους, τη φωτιά και το χώμα? Ένοιωθα πως αυτό ήταν το χρέος μου, το μοναδικό, να φιλιώσω τ' αφίλιωτα, ν'ανεβάσω από τα νεφρά μου το πηχτό προγονικό σκοτάδι και να το κάμω όσο μπορώ, φώς.
Αυτή δεν είναι η μέθοδο του Θεού? Αυτή δεν έχουμε κι εμείς χρέος να εφαρμόζουμε ακολουθώντας τ' αχνάρια του? Μικρή αστραπή η ζωή μας, μα προφταίνουμε. Αλάκερο το σύμπαντο, χωρίς να το ξέρει, ακολουθάει τη μέθοδο αυτή. Το κάθε ζωντανό είναι αργαστήρι, όπου κρυμμένος ο Θεός κατεργάζεται και μετουσιώνει τη λάσπη..."
Νίκος Καζαντάκης "αναφορά στον γκρέκο".
.





