Υποκριτική

'Οχι, ο ηθοποιός δεν πρέπει να είναι ευαίσθητος.
Η ευαισθησία στον ηθοποιό, αποβαίνει επιβλαβής στη σκηνή.
Η ερμηνεία των ηθοποιών που βάζουν συναίσθημα , είναι εκ περιτροπής δυνατή και αδύναμη, θερμή και ψυχρή, ανούσια και έξοχη. Θα τα χαλάσουν αύριο στο σημείο που σήμερα ήταν υπέροχοι και αντίστροφα.

Δεν θα μπορούσε ένας ευαίσθητος ηθοποιός να παίξει δύο φορές συνέχεια τον ίδιο ρόλο, με την ίδια θέρμη και την ίδια επιτυχία. Γιατί η ερμηνεία είναι έργο ψυχραιμίας, όχι παραφοράς. Ο ερμηνευτής που τον οδηγεί το συναίσθημα δεν θα μπορέσει να χειριστεί μια απρόβλεπτη φάση.
Ο ευαίσθητος άνθρωπος επαφίεται περισσότερο απο όσο πρέπει στην διάθεση του διαφράγματός του.

Μα πώς? λέει συνήθως ο θεατής.
Αυτοί οι τόνοι οι τόσο λυπητεροί, οι τόσο πονεμένοι, απο τα βάθη των σπλάγχων του καλλιτέχνη που με συγκλονίζουν, δεν τους γεννάει συναίσθημα, δεν τους εμπνέει απελπισία?
Η απάντηση είναι, καθόλου!

Τα λόγια που εκφέρονται απο τον ηθοποιό είναι υπολογισμένα, αποτελούν μέρος ενός συστήματος απαγγελίας - αν ειπωθούν πιο χαμηλά ή πιο ψηλά απο το εικοστό ενός τετάρτου τόνου γίνονται ψεύτικοι-, υπόκεινται σε έναν νόμο ενότητας, όπως στην αρμονία, έχουν προετοιμαστεί και διαφυλαχτεί.
Ανταποκρίθηκαν στις απαιτούμενες προυποθέσεις μόνο έπειτα απο μακρόχρονη μελέτη και για να βγούν σωστά επαναλήφθηκαν εκατό φορές και πάλι!
Ακόμη και τη στιγμή που συγκλονιζόμαστε οι θεατές, αυτός ακούει τον εαυτό του και όλο το ταλέντο του συνίσταται, όχι στο να ασθάνεται, αλλά στο να αποδίδει με σχολαστική ακρίβεια τα εξωτερικά σημεία του συναισθήματός του, ώστε να γελιέται ο θεατής.
Οι κραυγές του πόνου του έχουν αποτυπωθεί στο αυτί του. Οι χειρονομίες απελπισίας του είναι απο μνήμης και τις προετοίμαστε μπροστά σε καθρέφτη.
Ξέρει τη συγκεκριμένη στιγμή που θα βγάλει το μαντήλι του και θα κυλήσουν τα δάκρυα. Να τα περιμένετε σ' αυτή τη λέξη, σ' αυτή τη συλλαβή...ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα.

Αυτό το τρεμούλιασμα της φωνής, αυτοί οι πνιγμένοι ήχοι, αυτό το ρίγος των μελών, το λύσιμο των γονάτων, αυτές οι λιποθυμίες, αυτή η παραφορά: καθαρή μίμηση, μάθημα που έχει αποστηθίσει εκ των προτέρων, εκφραστικη γκριμάτσα,
εξαίσιος πιθηκισμός που ο ηθοποιός διατηρεί στην ανάμνησή του για πολύ καιρό αφότου την μελέτησε και που τον αφήνει ευτυχώς τελείως ελεύθερο, καθώς λέει και ο Ντιντερό.
Μόλις τελειώσει την ερμηνεία δεν του μένει ούτε μελαγχολία, ούτε ταραχή, ούτε πόνος , ούτε ψυχική κατάπτωση.
Οι θεατές μόνο αποκομίζουν όλες αυτές τις εντυπώσεις.
Ο ερμηνευτής είναι κουρασμένος και ο θεατής θλιμμένος. Διότι αυτός κουράστηκε δίχως να αισθανθεί τίποτε και ο θεατής αισθάνθηκε δίχως να κουραστεί. Αν συνέβαινε κάτι άλλο απο αυτό, η μοίρα του ηθοποιού θα ήταν η πιο δυστυχισμένη μοίρα.
Τα δάκρυα του ερμηνευτή κατεβαίνουν απο το μυαλό του. Τα δάκρυα του θεατή ανεβαίνουν απο την καρδιά του.

Έτσι λοιπον.Δεν υπάρχει συναίσθημα, παρα μόνον Ταλέντο,σκληρή εκπαιδεύση και τεράστια κουλτούρα, αναγκαία όλα για να προσομοιόσουν επιτυχώς το συναίσθημα.

Λέει ο Ντιντερό: " Στην παραμικρή απρόβλεπτη περίσταση ο ευαίσθητος άνθρωπος τα χάνει। Δεν θα γίνει ούτε μεγάλος καπετάνιος, ούτε μεγάλος δικηγόρος, ούτε μεγάλος βασιλιάς, ούτε μεγάλος γιατρός. Γεμιστε την αίθουσα με αυτούς τους κλαψιάρηδες, μα μη βάλετε κανέναν πάνω στη σκηνή.