συνάντηση

Πόσο όμορφοι γίνονται οι άνθρωποι τις στιγμές που τολμούν να είναι ειλικρινείς με την ύπαρξή τους!

Ισόβια καρναβάλια

Τώρα θα πω και για τον καρνάβαλο:

Εάν έχει κάποιος "μάτι" μπορεί με σχετική ευκολία να παρακολουθεί 365 μέρες τον
χρόνο, τους καρνάβαλους που τον περιβάλλουν με πρωταγωνιστή, Βασιλιά της εορτής,
τον εαυτό του.
Πόσοι ρόλοι, πόσες φορεσιές, πόσες απέλπιδες καθημερινές προσπάθειες να κρύψει ο άνθρωπος από
τον εαυτό του, τα κομμάτια του που έχει απωθημένα στις αποθήκες της ντροπής και του πόνου του.

Ναι, οι στολές που φοράμε για να κρύψουμε από
τον εαυτό μας τα αληθινά του πρόσωπα, είναι μοναδικής φαντασίας.
Τίγκα στην άμυνα-φορεσιά. Όλο τον χρόνο. Όλα τα χρόνια.

Ζήτω σ' αυτόν που ανακαλύπτει την προσωπική του αποκριά και προχωρά με τόλμη
στην αποκαθήλωση του δικού του απεγνωσμένου καρνάβαλου που του εξασφαλίζει ίσα-ίσα την επιβίωση.

Τρία χρόνια απουσίας, της σιωπής και της ουσίας

Γεια
Ηρθα μετά από τρία χρόνια απουσίας.
Είπα να αποφύγω τους σχετικούς προλόγους στέλνοντας κάτι για τον καρνάβαλο, αλλά
δεν μπορώ να το περάσω έτσι. Αισθάνομαι πως χρειάζεται να κάνω εισαγωγή για την
επανεμφάνισή μου!

Εχω αμηχανία που μπήκα στη σάλα, που με βλέπετε...όταν φαίνομαι, συνήθως έχω αμηχανία και όταν δεν φαίνομαι θυμώνω. Επειδή αντέχω περισσότερο την αμηχανία από τον θυμό μου,
κάνω αυτοαναιρούμενες προσπάθειες για να φανώ.
Ηρθα λοιπόν. Εσείς ας παριστάνετε πως δεν με είδατε που μπήκα, όχι εντελώς όμως..

Εχει και πολύ φως εδώ μέσα.
Πριν να έρθω, έριξα μια ματιά σε άλλα μπλόγκς να δώ ποιοί υπάρχουν ακόμα,
ποιοί δεν τόχουν κλείσει καθόλου το χρυσό τους...Οι πιο πολλοί γράφουν
ολημερίς. Αυτό που παρατήρησα και ψιλοζήλεψα, είναι ότι τα περισσότερα "δωμάτια"
των μπλόγκερς είναι ημιφωτισμένα, με σκούρο φόντο ή σκούρα γράμματα,
περιβάλλον που σε κάνει να νοιώθεις κάποια ασφάλεια ρε παιδί μου...Εδώ σε μένα
τίγκα το φώς δεν μπορώ να κρύψω τίποτα..Ούτε και ξέρω να το σκουρήνω.

Με πιάνει τώρα εκείνο το ζωντανό ρεύμα της ντροπής, που κάνει τα νεύρα σαν καλώδια να πάλλονται,
και απο τους μυς μου κυλά απειλητικά η αμεσότητα της επαφής μας..μπρρ
Μουρχεται να πιάσω ένα τραγούδι για να καλύψω αυτό μου το συναίσθημα:

Αφού ορκίστηκα σιωπή
κι έφυγα ένα βράδυ
έρχομαι μέσα στην ντροπή
κι αναζητώ το χάδι

νοιώθω ευάλωτη,γυμνή
στο φώς εκτεθειμένη
ρίξτε μου πάνω το πανί
να κρύψω ό,τι μου μένει

και αγαπήστε με, πλίζ-πλίζ
δώστε μου ό,τι θέτε
κι ας παίξουμε κρυφτό ή μπίζ
κι ο φόβος δε γαμιέται...

Μπίιζζζζζ